بررسی میزان تابآوری شهری در برابر مخاطرات طبیعی ( نمونه موردی: شهر سنندج)
نویسندگان
1 گروه جغرافیا، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس ، ایران
2 گروه جغرافیا، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس ، ایران،
3 گروه جغرافیا، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایران
4 گروه جغرافیا، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس ، ایران
doi
10.22034/eiat.2022.193739چکیده
سوانح و مخاطرات طبیعی به دلیل شدت و زمان کوتاه اثر گذاری بر اجتماعات بشری تبدیل به یکی از دغدغههای اصلی برنامهریزان و مدیران شهری در سالهای اخیر شدهاند. از این رو تابآوری، بهعنوان رویکرد و روشی مناسب در جهت کاهش خطرات حاصل از بحرانها و مخاطرات، به عنوان رویکرد پژوهش حاضر انتخاب شده است. هدف از این پژوهش بررسی میزان تابآوری شهری در برابر مخاطرات طبیعی در شهر سنندج میباشد. این پژوهش از نوع توصیفی و تحلیل میباشد که روش آن میدانی و پیمایشی محسوب میشود. داده های کمی (با مقیاس فاصلهای- نسبی) که از این طریق به دست آمد در قالب پنج شاخص (کالبدی، نهادی، طبیعی، اجتماعی، اقتصادی) و از طریق مدل ارزیابی AHP فازی تحلیل شد؛ به منظور ترسیم افتراق فضایی شاخصهای تاب آوری از تکنیک waspas بهره گرفته شده است. نتایج نشان میدهد بر اساس هدف، شاخص نهادی رتبه یک با وزن ۲۴۹/۰ را به خود اختصاص داده است. رتبههای بعدی به ترتیب به شاخصهای طبیعی، کالبدی، اقتصادی و اجتماعی تعلق میگیرد. منطقه پنج در رتبه اول، منطقه یک در رتبه دوم، منطقه جهار در رتبه سوم، منطقه دو در رتبه جهارم و منطقه سه در رتبه پنجم قرار دارد.
