فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

اهداف: سندرم متقاطع فوقانی نوعی ناهنجاری سیستم عضلانی‌اسکلتی می‌باشدکه منجر به کوتاهی عضلات قدامی و ضعف عضلات گردن و قفسه سینه می‌شود. از روش‌های رایج در اصلاح این ناهنجاری، تمرینات اصلاحی است که تاکنون راهکارهای متفاوتی برای اصلاح این ناهنجاری به کار گرفته شده است. باتوجه‌به فاصله فیزیکی در زمان بیماری‌های همه‌گیر و عدم امکان شرکت در برنامه‌های اصلاح رایج، این سؤال وجود دارد که آیا راهکارهای تمرینی از راه دور می‌تواند همانند تمرینات حضوری تأثیرگذار باشند.مواد و روش‌ها: طرح تحقیق حاضر به‌صورت نیمه‌تجربی بود. در این پژوهش، تعداد 60 نفر زن کارمند دارای سندرم متقاطع فوقانی انتخاب شدند و به‌صورت تصادفی در 4 گروه قرار گرفتند. گروه آزمایش اول تمرینات اصلاحی را انجام دادند. گروه آزمایش دوم در مدت مشابه برنامه تمرینات بازآموزی وضعیت درست در منزل انجام دادند، گروه سوم تمرینات ترکیبی و گروه چهارم نیز به‌عنوان کنترل در نظر گرفته شدند. قبل و بعد از مداخله، زاویه سر به جلو، کایفوز و شانه گردشده افراد اندازه‌گیری شد. از روش آماری تحلیل واریانس یک‌راهه و آزمون تی‌زوجی برای تجزیه‌وتحلیل داده‌ها استفاده شد.یافته‌ها: هر 3 گروه آزمایش تفاوت معناداری در قبل و بعد از مداخله در مورد زاویه‌ سربه جلو، کایفوز و شانه ‌گرد‌شده نشان دادند (0/05>P). همچنین نتایج نشان داد میزان بهبودی درگروه تمرینات ترکیبی بیشتر از 2 گروه تمرینات منفرد بود.نتیجه‌گیری: باتوجه‌به آزمون فرضیه‌های پژوهش در اثربخشی تمرینات اصلاحی و بازآموزی بر عارضه سندرم متقاطع فوقانی، تمرینات ترکیبی نسبت به تمرینات مستقل اصلاحی و مستقل برنامه بازآموزی اثربخش‌تر بوده است. بنابراین، به مربیان و متخصصین اصلاحی توصیه می‌شود که تمرینات اصلاحی تنها در محیط کلینیک انجام نشود و در شرایط محدودیت‌ها و فاصله‌گذاری فیزیکی نیز می‌توان از مزایای تمرینات اصلاحی استفاده کرد.