توانبخشی بینایی بیماران با نابینایی قرنیهای با استفاده از قرنیه مصنوعی
نویسندگان
1 گروه اپتومتری، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علومپزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
2 مرکز تحقیقات چشم، پژوهشکده چشم و علوم بینایی، دانشگاه علومپزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
3 مرکز تحقیقات چشم، پژوهشکده چشم و علوم بینایی، دانشگاه علومپزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
4 مرکز تحقیقات چشم، پژوهشکده چشم و علوم بینایی، دانشگاه علومپزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
doi
10.32598/SJRM.11.4.5چکیده
مقدمه و اهداف: نابینایی یکی از مشکلات مهم سلامت محسوب میشود و بیماریهایی مانند کدورت قرنیه، کاتاراکت، گلوکوم و دژنراسیون وابسته به سن ماکولا رتینوپاتی ناشی از دیابت بهعنوان مهمترین عوامل نابینایی دوطرفه در سراسر جهان شناخته شدهاند. در میان این عوامل، بیماریهای قرنیه بهعنوان عامل مهم ایجادکننده نابینایی درنظر گرفته میشود. هدف از مطالعه حاضر، مروری بر شیوع، عوامل ایجادکننده، روشهای درمانی و نیز استفاده از کراتوپروتز یا قرنیه مصنوعی بهعنوان آخرین گزینه جهت بازگرداندن بینایی به بیماران نابینا با آسیب شدید قرنیهای است.مواد و روشها: با استفاده از پایگاههای اطلاعاتی معتبر مانند پابمد و گوگل اسکالر مطالعات مرتبط با موضوع جمعآوری و بررسی شد.یافتهها: از میان بیش از 1000 مقاله در زمینه قرنیه مصنوعی، حدود 70 مقاله مرتبط انتخاب و بررسی شد. نتیجهگیری: بهطورکلی کراتوپروتز برای بیمارانی کاربرد دارد که پیوند قرنیه برای آنها امکانپذیر نیست یا خطر رد پیوند قرنیه در آنها بالا است. شرایط فعلی بیمار و نتیجه معاینات سگمان قدامی و خلفی چشم بیمار، درمانها و جراحیهای قبلی و داروهای استفادهشده باید ملاحظه شود. اگر فردی دچار بیماریهای شبکیه یا گلوکوم پیشرفته است، کاندیدای مناسبی جهت استفاده از کراتوپروتز نیست. درصورتیکه دید بیمار در هریک از 2 چشم در حد درک نور یا تشخیص حرکت دست باشد، به شرط سلامت عصب بینایی و ماکولا جهت استفاده از کراتوپروتز مناسب است. میتوان گفت هنوز هیچ نوعی از کراتوپروتز وجود ندارد که بتواند بدون عوارض جانبی و برای همه بیماران نیازمند قابل استفاده باشد، اما محققان هنوز در حال تلاش برای بهبود کیفیت انواع کراتوپروتزها هستند که بتوانند با حداقل عوارض، دید ازدسترفته بیماران را به آنها بازگردانند.
