مقایسه اثر 2 نوع رویکرد بازآموزی راه رفتن بر روی تعادل و عملکرد حرکتی افراد سالمند زن در معرض خطر سقوط

نویسندگان

1 گروه حرکات اصلاحی و آسیب‌های ورزشی، مؤسسه آموزشی عالی حکیم نظامی قوچان، قوچان، استان خراسان‌رضوی، ایران.

2 گروه حرکات اصلاحی و آسیب‌های ورزشی، مؤسسه آموزشی عالی حکیم نظامی قوچان، قوچان، استان خراسان‌رضوی، ایران.

3 گروه بهداشت و طب ورزش، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.

doi
10.32598/SJRM.11.4.1
چکیده

مقدمه و اهداف افزایش سن باعث تغییراتی در عملکردهای مختلف بدن مانند حرکتی، حسی، شناختی و روانی اجتماعی می‌شود. بنابراین هدف پژوهش حاضر مقایسه اثر 2 نوع رویکرد بازآموزی راه رفتن بر تعادل و عملکرد افراد سالمند زن در معرض خطر سقوط بود.مواد و روش‌ها این مطالعه یک تحقیق نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون‌ـ‌پس‌آزمون است که در آن 45 زن سالمند 75 تا 60 سال به‌صورت تصادفی به دو گروه آزمایش راه رفتن تاندوم (15 نفر) و راه رفتن بر روی نردبان افقی (15 نفر) و یک گروه کنترل (15 نفر) تقسیم شدند. هر دو گروه آزمایش تمرینات (8 هفته، هر هفته 3 جلسه و هر جلسه 45 دقیقه) را اجرا کردند. قبل و پس از 8 هفته تمرینات، به منظور اندازه‌گیری تعادل ایستا و عملکرد آزمودنی‌ها به‌ترتیب از آزمون مقیاس تعادلی برگ، آزمون 10 متر راه رفتن استفاده شد. از آزمون‌ تحلیل کواریانس و نرم‌افزار SPSS در سطح معناداری 5 درصد برای تحلیل داده‌ها استفاده شد.یافته‌ها نتایج تحقیق نشان داد در گروه آزمایش تفاوت معناداری در امتیازات کسب‌شده بین گروه پیش‌‌آزمون و پس‌ آزمون در تعادل ایستا و عملکرد وجود دارد، (0/05≥P). همچنین تمرینات راه رفتن تاندوم برتعادل ایستا اثربخشی بیشتری نشان داد و راه رفتن بر روی نردبان افقی بر عملکرد زنان سالمند در معرض سقوط، اثربخشی بیشتری داشته است.نتیجه‌گیری مطابق نتایج تحقیق حاضر، باتوجه‌ به تأثیر مثبت تمرینات راه رفتن تاندوم و راه رفتن بر روی نردبان افقی بر تعادل ایستا و عملکرد سالمندان، می‌توان احتمال داد که استفاده از تمرینات راه رفتن تاندوم و راه رفتن بر روی نردبان افقی، ناتوانی عملکردی و اختلال در پوسچر سالمندان را کاهش ‌دهد.