تاریخ تحول مفهومی ملت قانونگذار در مجلس مؤسس مشروطه
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی تهران
2 استاد پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی تهران
doi
10.22034/jiiph.2024.58183.2461چکیده
در آستانۀ دورانِ جدید، مفهوم رعایای ایران دچار گسست و تحول مضمونی شد. در دورانِ پیش از مشروطیت، بهویژه در دورۀ ناصرالدین شاه با ادراک زمان نوین و ترویج آگاهی مدرن، نوعی گسلِ نسلی ایجاد شد و مبلغان الگوهای نوین، بر مضامینی مانند تأسیس عدالتخانه، دارالشورای ملی برای فراهم شدن شرایطِ امکان دفاع از حقوق عامه تأکید نمودند. این تحولات که تحت تاثیر مدرنیتۀ اروپایی ایجاد شده بود، زمینههای گذار به مفهومی نوین از ملت را در ایران فراهم کرد. لذا پرسش این است که با وجود نظام سنت شرعی در امر قانونگذاری، تحول معنایی مفهوم ملت قانونگذار چگونه تثبیت شد؟ نگارندگان با روش تاریخ مفهومی میکوشند شیوۀ زایایی و انضمام یافتن مفهوم جدید ملت را در ایران نشان دهند. زایشِ مفهومِ ملت «قانونگذار»، در گفتار وکلای مجلس مؤسس/ مجلس اول، تجربۀ جدیدی بود که مطابق متمم قانون اساسی، ملت ایران و قانونگذاران آن، منشأ مشروعیت نظام جدید بودند و مضامینی از قبیل حاکمیت ارادۀ ملت، لزوم پاسخگویی مجریان دولتی، سلطنت محدود و تعهد در قبال ملت، در عمل نهادینه شد.