اهمیت درگزین در حملات عثمانی به غرب ایران (11۴3-907 ﻫ.ق)
نویسندگان
1 دکترای تاریخ ایران بعد از اسلام، دانشگاه خوارزمی تهران
doi
10.22034/jiiph.2023.57719.2453چکیده
حملات عثمانی به مرزهای اسلامی در شرق برخلاف غرب این امپراتوری، نیاز به توجیه مناسب و اقناع افکار عمومی داخلی و مسلمانان سایر بلاد داشت. در همین راستا حاکمان عثمانی اهداف خود از یورش به شرق را احیای خلافت اسلامی، مقابله با صفویان بهعنوان مروجان تشیع و کمک به همکیشان سنّی خود در شرق بهخصوص در داخل ایران عنوان میداشتند. در همین رابطه، حضور چندینبارۀ قوای عثمانی در منطقۀ سنینشین درگزین، فرضیۀ همراهی اهالی این شهر با عثمانی را قوت بخشیده است. این فرضیه از آنجا مطرح شده که درگزین در مرکز ایران از معدود مناطق سنّینشینی بوده که همچنان اهالی آن با روی کار آمدن صفویه در نارضایتی از حکومت جدید به سر میبردهاند. همچنین حملات سلطان سلیمان عثمانی در سالهای 9۴0 و 9۴1 قمری و پس از آن، حضور برخی سفرا و درنهایت حملات چندینبارۀ نیروهای عثمانی به درگزین در اواخر حکومت صفوی، بر اهمیت این موضوع افزوده تا جایی که این حملات بهمنظور حمایت از اهالی سنّیمذهب این محل قلمداد شده است. بنابراین، پژوهش حاضر در تلاش است تا در یک رویکرد توصیفیتحلیلی و با تکیه بر منابع کتابخانهای، به تحلیل و بررسی اهمیت درگزین و اهالی سنّیمذهب آن در حملات عثمانی به غرب ایران در بازه زمانی تأسیس حکومت صفوی تا حملات نادر شاه به درگزین در سال 11۴3قمری بپردازد. یافتههای پژوهش حاضر نشان میدهد که همراهی اهالی این منطقه با عثمانی در مقاطع محدود و آن نیز در مخالفت با صفویه بودهاست. گزارش منابع از قتل و غارت اهالی درگزین از سوی نیروهای عثمانی و نیز گرایش درگزینیها به آققویونلوها و افغانها در اواخر حکومت صفوی، میتواند دلیلی بر عدم همراهی مستمر اهالی این محل با عثمانی باشد.