حملونقل بوممحور مبتنی بر دوچرخهسواری (مطالعه موردی: منطقه C شهر میلان، ایتالیا)
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد آموزش محیطزیست، گروه برنامهریزی، مدیریت و آموزش محیطزیست، دانشکده محیطزیست، دانشگاه تهران، ایران
2 استادیار دانشکده منابع طبیعی و محیط زیست، پژوهشکده آب و محیط زیست، دانشگاه فردوسی مشهد، ایران
doi
چکیده
پارادایم نوین بوممحوری در حوزه مدیریت و برنامهریزی شهری، موجب به رسمیت شناختن دوچرخهسواری به منزله یکی از مهمترین سیستم های حملونقل درون شهری شده است. مطالعه حاضر ابتدا با روش تحلیل اسنادی و با استفاده از تکنیک تحلیل مضمون، به دنبال دستیابی به تبیینی جامع از موضوع مدل حمل ونقل سبز مبتنی بر دوچرخهسواری، فواید، چالشها و فرصتهای آن است. با مرور سیستماتیک 31 پژوهش ملی و 20 پژوهش بین المللی با موضوع حملونقل سبز مبتنی بر دوچرخهسواری، مجموعا 13 چالش و 20 فرصت و راهحل استخراج شد. بر مبنای یافته ها، چهار حوزه زیرساختی کلان «فنی- سختافزاری»، «آموزشی-ترویجی»، «نرمافزاری و خدمترسانی آنلاین» و «قانونی» به دست آمد. سپس برای هر حوزه، اهداف و برنامههای موردنیاز شناسایی و تشریح شدند. در گام بعد با رویکرد مطالعه موردی، بر منطقه C میلان تمرکز شد. اطلاعات حاصل از مشاهدات میدانی و همچنین اطلاعات حاصل از روش نشانهشناختی برآمده از پلت فرم های نقشه محور تحلیل شدند. با تمرکز بر جزئیات و تطبیق گزارههای کلی حاصل از مبانی نظری بر واقعیتهای میدانی، سعی شد دلایل موفقیت شهرداری میلان در گسترش و ترویج دوچرخهسواری مشخص شوند. در راستای شفاف شدن یافتهها، نتایج پژوهش در قالب الگویی مفهومی ارایه شد. پژوهش حاضر با ارایه تصویری دستیافتنی از رویکرد بوممحور در مدیریت حوزه حمل ونقل شهری که امتحان خود را در عمل پس داده و میتواند برای بسیاری از کلانشهرهای واقع در ابتدای مسیر تغییر پارادایمهای مدیریتی و برنامهریزی شهری به بوممحوری قابل توجه باشد. در پایان، پیشنهاداتی کاربردی برای چهار گروه سیاستگذاران، دستاندرکاران تعلیم و تربیت، پژوهشگران و بالاخره عموم شهروندان، به فراخورد حقوق و مسؤولیتها، با رویکردی همافزا، ارایه شده است.