السفیر فی الهیئةِ غیاث الدین منصور دشتکی: خلاصهای از هیئت بطلمیوسی و اشکالات آن در عهد صفوی
نویسندگان
1 عضو هیئت علمی پژوهشکده تاریخ علم دانشگاه تهران
2 کارشناس امور پژوهشی
doi
10.22059/jihs.2018.236084.371401چکیده
رسالۀ السفیر فی الهیئة از جمله رسالههای مختصر هیئت است که غیاثالدین منصور دشتکی، دانشمند بزرگ دورۀ صفوی، آن را در سال 906ق تألیف کرده است. بررسی آن از چند منظر اهمیت دارد: اول، این رساله از جمله آخرین کتابهایی است که در ادامۀ سنت هیئتنگاری در دورۀ اسلامی نوشته شده است. دوم، این رساله در دورهای تألیف شده که ازآن به دورۀ افول علم اسلامی تعبیر میشود. سوم، در این کتاب، بر خلاف رویۀ کتابهای مختصر هیئت، به اشکالات الگوهای بطلمیوسی و راهحلهای دیگران و دشتکی اشاره شده است. مقالۀ حاضر به بررسی شخصیت علمی دشتکی و معرفی رسالۀ السفیر فی الهیئة میپردازد. بررسی محتوای این رساله نشان میدهد که آن یک کتاب هیئت استاندارد، مختصر، مبتنی بر هیئت بطلمیوسی و درسنامهای است که برای آموزش همگانی نجوم نوشته شده بود. ویژگی مهم آن بیان اشکالات نجوم بطلمیوسی و تاریخچۀ حلّ آنها است که ظاهراً برای تشویق خواننده به خواندن آثار پیشرفتهتر دشتکی و آشنایی با راهحلهای او بوده است.