نقش شاعران در پیدایش و گسترش باورهای شیعی در دورۀ تیموری
نویسندگان
1 دانشیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد مشهد
2 دانشجوی دکتری تاریخ و تمدن ملل اسلامی دانشگاه آزاد اسلامی واحد مشهد
3 دانشیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد مشهد
doi
10.22034/jiiph.2023.50285.2299چکیده
در دورۀ تیموریان (حک 771-913ق) آموزههای شیعی بیشازپیش گسترش یافت بهطوریکه زمینهای برای رسمیت یافتن تشیع در سده بعد توسط صفویان شد. گرایش تیموریان به تصوف که آموزه تسامح از عقاید آنان بودهاست در این رویکرد تأثیر بسزایی داشتهاست. ضمن اینکه وجود شاعران شیعی به رشد این پدیده افزودهاست. نقش شاعران شیعه و سنّی در پیدایش و گسترش باورهای شیعی سؤال این پژوهش تاریخی است. یافتهها برمبنای بررسی آماری و تحلیل اشعار تعدادی از شاعران شیعه و سنّی در دورۀ تیموریان مشخص کرد: در این دوران، شاعران شیعهمذهب با سرودن دیوانهایی سرشار از باورهای شیعی، مدح و منقبت امامان دوازدهگانه، رعایت ادب و تسامح نسبت به باورهای اهل سنّت و شاعران اهل سنّت با سرودن اشعار فراوان در مدح و منقبت امامان و ستایش حداقلی خلفای سهگانه نقش مؤثری در پیدایش و تحکیم باورهای شیعه و گسترش آن مذهب داشتند. به نظر میرسد سرودن شعر در ستایش بزرگان تشیع، نشانۀ فضل، و کمکاری در این باب، نشانۀ کممایگی شاعر تلقی میشد و عدم اقبال عمومی اشعار را در پی داشت.