پیش بینی رضایت از زندگی و بهزیستی فضیلتگرا بر اساس امید والدگری با نقش میانجی حس شایستگی ارتباطی در والدین
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.
2 کارشناسی ارشد مشاوره شغلی ، گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی،دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.
3 دانشیار گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.
4 کارشناسی ارشد مشاوره مدرسه، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
doi
10.22034/ijfp.2026.2070858.1435چکیده
رضایت از زندگی و بهزیستی فضیلتگرا از شاخصهای اصلی بهزیستی روانشناختی به شمار میآیند و شناسایی عوامل مؤثر بر آنها در نظامهای مراقبت بهداشتی اهمیت ویژهای دارد؛ زیرا سلامت روان و جسم رابطهای متقابل بر یکدیگر دارند. بر همین اساس، پژوهش حاضر با هدف پیشبینی رضایت از زندگی و بهزیستی فضیلتگرا بر اساس امید والدگری و با نقش میانجی حس شایستگی ارتباطی در والدین انجام شد. این پژوهش از نوع توصیفی ـ همبستگی و مبتنی بر معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل والدین دانشآموزان دوره اول متوسطه شهر زنجان در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آنها ۲۴۵ نفر به روش نمونهگیری تصادفی خوشهای چندمرحلهای انتخاب شدند. دادهها از طریق مقیاس امیدوالدگری (Cole & molloy, 2021)، حس شایستگی ارتباطی (Tolmacz et al. 2011)، بهزیستی فضیلتگرا (Margolis et al., 2022) و رضایت از زندگی (Margolis & Lyubomirsky, 2019) گردآوری و با استفاده از نرمافزارهای SPSS نسخه ۲۷ و Smart PLS نسخه ۴ تحلیل شدند. طبق نتایج امید والدگری اثر مستقیم و معناداری بر رضایت از زندگی و بهزیستی فضیلتگرا دارد. همچنین حس شایستگی ارتباطی ناسازگارانه در این رابطه نقش میانجی معنادار ایفا میکند. بررسیها نشان داد که شایستگی ارتباطی مفرط نقش میانجیگری معناداری نداشت، اما شایستگی ارتباطی محدودشده بهعنوان تنها زیرمقیاس تأییدشده، این نقش را ایفا میکند. سرکوب نیازهای واقعی توسط والدین، با وجود امید والدگری، میتواند از طریق تضعیف روابط و نیازهای عاطفی، منجر به کاهش رضایت و بهزیستی شود. بنابراین، توصیه میشود مشاوران خانواده با تقویت امید والدگری و کاهش شایستگی ارتباطی محدودشده، به بهبود وضعیت والدین کمک کنند.