رابطه فشار زمان و حمایتخواهی مرتبط با کار از همسر با رضایت از ارتباط زوجین و افسردگی شغلی با توجه به نقش میانجی استرس شغلی در زوج های هر دو شاغل
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان ، ایران
2 گروه آموزشی روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه موسسه آموزش عالی المهدی مهر، اصفهان ، ایران
doi
10.22034/ijfp.2026.2078255.1479چکیده
فرهنگ کاری پرشتاب، زوجهای هر دو شاغل را با چالشهای متعددی روبرو کرده است. این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین فشار زمان، حمایتخواهی مرتبط با کار از همسر، و رضایت از ارتباط زوجین، با توجه به نقش میانجی استرس شغلی در زوجهای هر دو شاغل انجام شد. روش پژوهش توصیفی-پیمایشی و کاربردی بود. جامعه آماری شامل ۱۲۷۰۰ پرسنل کارخانه ذوب آهن اصفهان در پاییز ۱۴۰۳ بود و حجم نمونه با فرمول کوکران ۳۷۲ نفر تعیین شد. نمونهگیری سیستماتیک انجام گرفت. ابزارهای جمعآوری داده شامل پرسشنامه فشار زمان (سمر و همکاران، ۱۹۹۹)، حمایتخواهی از همسر (کینگ و همکاران، ۱۹۹۵)، رضایت زوجین (نورتون، ۱۹۸۳) و استرس شغلی (هلریگل و اسلوکام، ۱۹۹۶) بودند. تحلیل دادهها با مدلسازی معادلات ساختاری در نرمافزار اسمارت پیالاس و آزمون بوت استراپ انجام گردید. یافتهها نشان داد که فشار زمان با رضایت زوجین و استرس شغلی رابطه معنادار دارد. حمایتخواهی از همسر با رضایت زوجین و استرس شغلی نیز مرتبط است. با این حال، استرس شغلی با رضایت زوجین رابطه معنادار ندارد. نقش میانجی استرس شغلی در روابط فشار زمان-رضایت و حمایتخواهی-رضایت رد شد. بنابراین، فرضیه اصلی پژوهش تأیید نگردید. این نتایج بر اهمیت عوامل جایگزین مانند مهارتهای ارتباطی و مدیریت زمان تأکید دارد. پیشنهاد میشود زوجها از راهبردهای حمایتی درونزناشویی و تکنیکهای کاهش استرس بهره گیرند تا تعادل کار-خانواده حفظ شود. این پژوهش برای مشاوران خانواده و سیاستگذاران سازمانی مفید است.