پیش بینی همنشینی با همسالان بزهکار در دانش‌آموزان بر اساس سلامت خانواده اصلی و تجارب ناگوارکودکی: نقش میانجی سرمایه‌های روان‌شناختی

نویسندگان

1 گروه مشاوره، دانشگاه فرهنگیان

2 دانشگاه محقق

3 دانشگاه فرهنگیان

4 دانشگاه علامه

doi
10.22034/ijfp.2026.2076449.1470
چکیده

هدف: هدف تحقیق حاضر پیش بینی هم‌نشینی با همسالان بزهکار در دانش‌آموزان بر اساس سلامت خانواده اصلی و تجارب ناگوارکودکی با نقش میانجی سرمایه‌های روانشناختی بود. روش: روش پژوهش حاضر توصیفی – همبستگی بود. جامعه آماری این تحقیق را دانش‌آموزان مقطع متوسطه دوم شهرستان پارس‌آباد در سال 1402-1403 تشکیل دادند که از میان آنها 300 نفر با استفاده از روش نمونه‌گیری خوشه ای تصادفی انتخاب شدند. برای جمع‌آوری اطلاعات از پرسشنامه‌های سلامت خانواده اصلی، مقیاس ترومای کودکی، مقیاس سرمایه‌های روانشناختی و مقیاس هم‌نشینی با همسالان بزهکار استفاده شد. داده‌های این پژوهش با استفاده از آزمون ضریب همبستگی پیرسون و روش مدل معدلات ساختاری با نرم افزار آماری SPSS22 و R-4.3.2تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که تجارب ناگوار کودکی دارای اثر منفی و مستقیم بر سرمایه‌های روانشناختی و دارای اثر مثبت و مستقیم بر هم‌نشینی با همسالان بزهکار بود (01/0>P). همچنین، سلامت خانواده اصلی دارای اثر مثبت و مستقیم بر سرمایه‌های روانشناختی و دارای اثر منفی و مستقیم بر هم‌نشینی با همسالان بزهکار بود (01/0>P). علاوه‌براین، یافته‌ها نشان داد که سرمایه‌های روانشناختی در رابطه بین تجارب ناگوار کودکی و سلامت خانواده اصل با هم‌نشینی با همسالان بزهکار نقش واسطه‌ای ایفاء کرد(01/0>P). لذا، با توجه به این یافته‌ها می‌توان نتیجه گرفت که هم‌نشینی با همسالان بزهکار تحت‌تاثیر متغیرهای مختلفی قرار دارد که تصمیم‌گیری درست در خصوص شناسایی پیش‌آیندهای این متغیر نیازمند انجام مطالعات بیشتر در این زمینه است.