سیاست عربهای مسلمان در استقبال از راهبرد مصالحه با اشراف ایرانی
نویسندگان
1 دکتری تاریخ ایران بعد از اسلام دانشگاه فردوسی مشهد
2 استاد دانشگاه فردوسی مشهد
doi
10.22034/jiiph.2022.50048.2289چکیده
بررسی اخبار فتوح، حاکی از آن است که فرماندهان سپاه عربهای مسلمان در بیشتر مواقع ترجیح میدادند تسلط بر سرزمین ایران را بهجای جنگ از طریقِ عقد قراردادهای صلحآمیز به دست آورند. بدینجهت، به شکلهای مختلف به اشراف ایرانی و رعایای آنان با وجود داشتن سابقۀ جنگی و حتی نقض پیمان و شورش، امان میدادند و پای میز مذاکره با آنان مینشستند. با توجه به تکرار این سیاست، این پرسش مطرح میشود که چه انگیزههایی در ترغیب نخبگان سیاسینظامی عرب به در پیش گرفتن راهبرد مصالحه و سازش با اشراف ایرانی وجود داشت؟ هرچند رویداد بزرگ فتح ایران توسط عربهای مسلمان از زوایای گوناگون مورد بحث و تحلیل تاریخپژوهان قرار گرفته است؛ اما تاکنون پژوهشی جامع و مستقلی در پاسخ به پرسش موردنظر، صورت نگرفته است. لذا در جستار حاضر، تلاش بر آن است تا با تکیه بر منابع دستاول و با استفاده از رویکردی تاریخی و روشِ تحلیلیتوصیفی به پرسش مذکور، پاسخ داده شود. یافتهها نشان میدهد که عواملی همچون تسهیل پیشروی سپاهیان عرب در سرزمین ایران با مساعدتهای حکام محلی، کاهش مقاومتها و اعتراضات در نواحی مختلف ایران با استفاده از نفوذ قومی و اعتبار خاندانهای بزرگ محلی، استفاده از نیروی نظامی اشراف ایرانی در درگیریهای داخلی قبایل عرب، استفاده از دانش و تجارب دیوانسالاران و دهقانان ایرانی در اداره نواحی متصرفی، در انعقاد عقد قراردادهای صلحآمیز و استقبال نخبگان سیاسینظامی عربها از راهبرد مصالحه و سازش اشراف ایرانی در فتح سرزمین ایران مؤثر بوده است.