اثرات یک دوره برنامه تمرین اصلاحی با تراباند بر فعالیت الکتریکی عضلات در افراد دارای عارضه ژنووالگوم طی دویدن

نویسندگان

1 گروه تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.

2 گروه مدیریت و بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.

3 گروه تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.

doi
10.32598/SJRM.10.5.2
چکیده

مقدمه و اهداف: زانوی ضربدری یکی از شایع‌ترین عارضه‌های اندام تحتانی می‌باشد که عملکرد افراد را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثرات یک دوره برنامه تمرین با تراباند بر فعالیت الکتریکی عضلات در افراد دارای عارضه زانوی ضربدری طی دویدن بود. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی و کارآزمایی بود. 24 دانشجوی پسر دارای زانوی ضربدری (20-30 سال) به‌صورت تصادفی در دو گروه کنترل و آزمایش قرار گرفتند. تمرینات اصلاحی به مدت 8 هفته با استفاده از تراباند برای گروه آزمایش انجام شد. فعالیت الکتریکی عضلات منتخب بوسیله دستگاه الکترومایوگرافی ثبت شد. برای تحلیل‌های آماری از آزمون آنالیز واریانس با اندازه‌های تکراری در سطح معناداری 0/05 استفاده شد. یافته‌ها: نتایج پژوهش حاضر نشان داد فعالیت الکتریکی عضله دوسر رانی کاهش معناداری را در فاز اتکای دویدن به اندازه 69/98 درصد طی پس‌آزمون در مقایسه با پیش‌آزمون دارد (0/002=P؛ 1/88=d). فعالیت الکتریکی عضله نیمه وتری در فاز اتکای دویدن طی پس‌آزمون در مقایسه با پیش‌آزمون کاهش معناداری را به اندازه 33/77 درصد نشان داد (0/024=P؛ 0/86=d). فعالیت الکتریکی سایر عضلات در گروه آزمایش، هیچ‌گونه اختلاف معناداری را طی پس‌آزمون در مقایسه با پیش‌آزمون نشان نداد (0/05<P).نتیجه‌گیری: کاهش فعالیت عضله دوسر رانی در افراد دارای زانوی ضربدری، نشان دهنده تأثیر مثبت تمرینات اصلاحی با استفاده از تراباند و بهبود عمکرد در فعالیت‌های روزمره در این افراد می‌باشد.