نقش واسطه‌ای خود‌آشکار‌سازی و عواطف مثبت و منفی در رابطه بین سبک‌های دلبستگی و سطوح سازگاری زوجین

نویسندگان

1 استاد روانشاسی / دانشگاه تهران، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

2 کارشناس ارشد / دانشگاه تهران دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی

3 دانشکده علوم انسانی، دپارتمان روانشناسی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران ایران

doi
10.22034/ijfp.2025.556366.1124
چکیده

سازگاری زوجین به عنوان یک عامل مهم در بهزیستی جسمی و روانی فرد و جامعه شناخته می‌شود. سطوح سازگاری زوجین، تحت تأثیر عوامل متعددی قرار می‌گیرند. خود‌آشکار‌سازی و عواطف مثبت و منفی از جمله عوامل مهم تعیین‌کننده سطوح سازگاری زوجین محسوب می‌شوند. هدف اصلی پژوهش حاضر، بررسی نقش واسطه‌ای خود‌آشکار‌سازی و عواطف مثبت و منفی در رابطه بین سبک‌های دلبستگی و سطوح سازگاری زوجین بود. تعداد 450 فرد متأهل (286 زن، 164 مرد) در این پژوهش شرکت کردند. از شرکت‌کنندگان خواسته شد پرسشنامه وضعیت زناشویی گلومبوک-راست (GRIMS)، مقیاس دلبستگی بزرگسالان (AAI)، مقیاس خودآشکارسازی زوجین (MSDS) و فهرست عواطف مثبت و منفی (PANAS) را تکمیل کنند. نتایج پژوهش نشان داد بین دلبستگی ایمن و سطوح سازگاری زوجین رابطه مثبت معنادار وجود دارد. همچنین نتایج مؤید وجود رابطه منفی معنادار بین سبک دلبستگی اجتنابی و دوسوگرا و سطوح سازگاری زوجین است. طبق یافته-های این پژوهش سبک دلبستگی ایمن با خودآشکارسازی و عواطف مثبت رابطه مثبت معنادار دارد. به‌علاوه یافته‌ها نشان می‌دهند که خود‌آشکار‌سازی و عواطف مثبت با سطوح سازگاری زوجین رابطه مثبت معنادار دارند. همچنین بین عواطف منفی و سطوح سازگاری زوجین رابطه منفی معنادار وجود داشت. نتایج نشان داد خود‌آشکار‌سازی تنها در رابطه بین سبک‌ دلبستگی ایمن و سطوح سازگاری زوجین نقش واسطه‌ای دارد. نقش واسطه‌ای خود‌آشکار‌سازی در رابطه بین دلبستگی دوسوگرا و اجتنابی با سطوح سازگاری زوجین تأیید نشد. همچنین این نتیجه به دست آمد که از میان عواطف مثبت و منفی، تنها عواطف منفی نقش واسطه‌ای در رابطه بین سبک‌های دلبستگی و سطوح سازگاری زوجین داشتند.