ارزیابی قابلیتهای گردشگری بافتهای تاریخی در جهت بازآفرینی شهری (مطالعهی موردی: شهر تبریز)
نویسندگان
1 استاد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، گروه جغرافیای انسانی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران
2 استادیارجغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران
3 استادیار جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه تهران، تهران، ایران
4 دانشجوی دکتری رشته جغرافیا و برنامهریزی شهری، پردیس بینالمللی کیش، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22054/tms.2021.50800.2293چکیده
بافتهای تاریخی گنجینه گرانبهای شهرهایی هستند که نمود تمدن چندین هزارساله میباشند. گاهی این گنجینهها آنگونه که باید موردتوجه قرار نمیگیرند و از بین میروند برای اینکه بافتها بهعنوان میراث باقی بمانند باید بتوان آنها را غنا بخشید و به جهانیان معرفی نمود. هدف از پژوهش حاضر ارزیابی قابلیتهای گردشگری بافتهای تاریخی در جهت بازآفرینی شهری است که در پی پاسخ به این سؤال هستیم که «قابلیتهای گردشگری بافت تاریخی شهر تبریز در جهت بازآفرینی در چه وضعیتی قرار دارد؟» برای پاسخ به این سؤال پس از شناسایی معیارها و شاخصهای بازآفرینی شهری با رویکرد گردشگری در سه بعد اجتماعی- فرهنگی، کالبدی و زیستمحیطی پرسشنامهای برای ارزیابی قابلیتهای گردشگری بافت تاریخی ازنظر گردشگران تنظیم گردید. نتایج از طریق نرمافزار "اس پی اس اس" و با کاربرد آزمون خیدو مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج حاکی از آن است که گردشگری بافت تاریخی تبریز در جهت بازآفرینی از بعد اجتماعی- فرهنگی در حد مطلوب، در بعد زیستمحیطی و کالبدی در حد نسبتاً مطلوب است.