بررسی ساختار نظام اداری و سیاسی در آذربایجان عصر ناصری و مظفری
نویسندگان
1 استادیار دانشگاه خوارزمی تهران
2 استادیار دانشگاه خوارزمی، تهران
3 دانشجوی دکتری تاریخ ایران دوره اسلامی دانشگاه خوارزمی، تهران
4 استادیار دانشگاه خوارزمی، تهران
doi
10.22034/jiiph.2021.42802.2137چکیده
آذربایجان به مرکزیت تبریز به دلیل مجاورت با روسیه و عثمانی و استقرار ولیعهد در آن از جایگاه خاصی برخوردار بود و لذا اداره آن سازوکار متفاوتی را میطلبید. در رأس این مجموعه دیوانیان اعزامی از مرکز بودند ولی زیرمجموعه این نظام محلی به دلیل سابقه سیاسی و اداری تبریز از ظرفیتهای بومی و گاه غیربومی تأمین میشد. نقش اشکالات و نواقص ساختاری اداری و سیاسی تبریز در بروز نابسامانیهای اداریِ این شهر ولیعهدنشین به عنوان مسئله در تحقیق حاضر مورد بررسی قرار میگیرد و با روش توصیفی و تبینی به این سؤالهای اساسی پاسخ داده میشود که ساختار اداری و سیاسی تبریز در ایران عصر ناصری و مظفری از کدام نواقص و مشکلات رنج میبرد. نتایج تحقیق حاکی از آن است که در نظام اداری تبریز این دوره ولیعهد و پیشکار ستونهای اصلی نظام اداری و سیاسی تبریز بودند، ازاینروی مناسبات این دو در روند امور این شهر تأثیر مهمی داشت. عدم شفافیت نظام اداری و سیاسی در تعیین حدود وظایف ولیعهد و پیشکار همواره زمینهساز بروز تعارضاتی میان آنان بود. همچنین تداخل کارکردهای مناصب فوقانی امری بغرنج در ساختار اداری و سیاسی تبریز در این دوره بود. ضعف نظام اداری و سیاسی مداخلات نمایندگان سیاسی دول انگلیس و روسیه را در امور تبریز به همراه داشت. افزون بر این جایگزینی تجمیع قدرت بهجای اصل تفکیک قدرت این ساختار را متزلزلتر نمود نتیجه این تزلزل شورشهای اجتماعی پیش از مشروطه است.