تحلیل هزینههای مستقیم بیماران بستری منتظر دریافت ضربانساز (مطالعه موردی: مرکز آموزشی درمانی شهید مدنی تبریز)
نویسندگان
1 استادیار، گروه اقتصاد سلامت، مرکز تحقیقات پزشکی مبتنی بر شواهد، دانشکده مدیریت و اطلاعرسانی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران
2 دکترای داروسازی، مرکز ملی تحقیقات بیمه سلامت، سازمان بیمه سلامت ایران، تهران، ایران
3 کارشناس مدیریت خدمات بهداشتی و درمانی، مرکز تحقیقات پزشکی مبتنی بر شواهد، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران
4 دانشجوی دکترای سیاستگذاری سلامت، مرکز تحقیقات پزشکی مبتنی بر شواهد، دانشکده مدیریت و اطلاعرسانی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران
5 دانشجوی دکترای مدیریت خدمات بهداشتی و درمانی، مرکز تحقیقات قلب و عروق، دانشکده مدیریت و اطلاعرسانی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران
6 کارشناس مدیریت خدمات بهداشتی و درمانی، مرکز تحقیقات قلب و عروق، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران
doi
10.30476/jha.2020.68034.1192چکیده
مقدمه: هزینههای مربوط به درمان بیماران قلبی-عروقی بخش عمدهای از هزینههای بهداشتی و درمانی را تشکیل میدهد. از این رو، بررسی هزینههای این بیماران دارای اهمیت است. برای این منظور در پژوهش حاضر هزینههای مستقیم مربوط به بیماران بستری منتظر دریافت ضربانساز در مرکز آموزشی درمانی شهید مدنی تبریز از دیدگاه بیمارستان تحلیل شده است. روش پژوهش: پژوهش حاضر از نوع توصیفی-مقطعی بوده و در آن تعداد 135 بیمار دریافتکننده ضربانساز دائم در سال 1395 بررسی شده است. در این پژوهش میانگین هزینه کل به ازای هر بیمار، هزینه هر روز بستری در بخشهای عادی و مراقبتهای ویژه، میزان صرفهجویی هزینه در صورت دریافت به موقع ضربانساز به تفکیک سهم بیمار و بیمه، درصد هزینه پرداختشده به وسیله بیماران و هزینه بهرهوری از دست رفته به ازای روزهای بستری اضافی محاسبه شده است. یافتهها: نتایج این پژوهش نشان میدهد که مجموع هزینه کل بیماران برای تعبیه ضربانساز در سال 1395 در روزهای انتظار در حدود 2 میلیارد ریال، میانگین هزینه به ازای هر بیمار در حدود 20 میلیون ریال و میانگین هزینه به ازای هر روز بستری حدود 3 میلیون ریال است. در طول روزهای بستری، میانگین هزینه هر بیمار و میانگین هزینه روز بستری در بخش سیسییو، به ترتیب، در حدود 29 و 4 میلیون ریال و همچنین، میانگین هزینه هر بیمار و میانگین هزینه روز بستری در بخش آیسییو، به ترتیب، در حدود 92 و 6 میلیون ریال است. افزون براین، هزینه بهرهوری از دست رفته به ازای هر بیمار در حدود 2 میلیون ریال محاسبه شد. نتیجهگیری: افزایش روزهای انتظار بیماران موجب افزایش هزینههای بیمارستان و سازمانهای بیمهگر میشود. از این رو، با اتخاذ راهکارهای مناسب برای کاهش روزهای انتظار بیماران (به عنوان نمونه، اولویتبندی بیماران بر اساس اصول علمی متناسب با منابع مالی و اقتصادی و تدوین دستورعمل بالینی مناسب) میتوان در هزینههای سلامت صرفهجویی کرد و بیمههای سلامت میتوانند در تخصیص منابع مالی به صورت کاراتری عمل کنند.