اثربخشی بسته آموزشی رویکرد خودتحلیلی یکپارچهنگر ویژه زوجین بر هموابستگی زوجین دارای تعارض زناشویی
نویسندگان
1 دانشجوی دکترا روان شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران
2 دانشیار گروه روان شناسی تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران
3 دانشیار گروه روان شناسی دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران
doi
10.22034/ijfp.2024.1996154.1214چکیده
هموابستگی، یک الگوی ارتباطی است که با کنترل دیگران و اضطراب شدید در مورد صمیمیت مشخص میشود. با توجه به پیامدهای منفی و ایجاد تعارض زناشویی به علت هموابستگی زوجین، اقداماتی جهت کاهش آن ضروری میباشد. این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی بسته آموزشی رویکرد خودتحلیلی یکپارچهنگر ویژه زوجین بر هموابستگی زوجین دارای تعارض انجام شد. این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، شبهآزمایشی از نوع پیشآزمون-پسآزمون-پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی زوجین دارای تعارض مراجعهکننده به مراکز مشاوره شهر اصفهان بودند که به روش نمونهگیری در دسترس و انتخاب تصادفی تعداد 30 زوج انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل طبق معیارهای ورود و خروج، گمارش شدند. ابزار پژوهش، پرسشنامه هموابستگی هالیوک (Dear & Roberts, 2000) بود. قبل از جلسات، از هر دو گروه پیش آزمون اخذ شد. گروه آزمایش تحت 12جلسه 150دقیقهای، آموزش بسته رویکرد خودتحلیلی یکپارچهنگر ویژه زوجین قرار گرفتند و گروه کنترل، آموزشی دریافت نکردند. انتهای جلسات و دو ماه پس از آن، از هر دو گروه پس آزمون و پیگیری اخذ شد. تجزیهوتحلیل دادهها به روش تحلیل واریانس با اندازههای مکرر با کمک نرمافزار SPSS-24 انجام شد. نتایج نشان داد بسته آموزشی رویکرد خودتحلیلی یکپارچهنگر ویژه زوجین بر کاهش ابعاد هموابستگی زوجین (تمرکز بیرونی، ایثار، واکنشگری) مؤثر بوده و در مرحله پیگیری اثرات ماندگار داشته است (001/0>p). به نظر میرسد بسته آموزشی خودتحلیلی یکپارچهنگر ویژه زوجین، به دلیل برخورداری از دیدگاه یکپارچهنگر به مسائل زوجین، میتواند برای کاهش هموابستگی آنان، موثر باشد.