جایگاه عتبات عالیات در معاهدات ایران و عثمانی: از آماسیه تا کردان

نویسندگان

1 دانشجوی دکترای دانشگاه ازاد اسلامی واحد علوم تحقیقات تهران

2 دانشیار دانشگاه آزاد اسلامی تهران، واحد یادگار امام خمینی

3 استادیار دانشگاه آزاد اسلامی تهران، واحد یادگار امام خمینی

doi
10.22034/jiiph.2021.12966
چکیده

یکی از پیامدهای بروز جنگ‌های طولانی میان ایران و خلافت عثمانی انعقاد معاهدات و مصالحه‌نامه‌های متعدد بود. ما در اینجا به بررسی شش قرارداد صلح که در ‌آن‌ها به‌صراحت یا به‌طور غیرمستقیم (بیشتر قراردادهایی که بعد از آماسیه منعقد شدند بر پایۀ این قرارداد بودند که در آن با صراحت به موضوع عتبات می‌پردازد) به مسئلۀ عتبات و امنیت زوار ایرانی توجه شده است، پرداخته‌ایم. مسئله اساسی تحقیق حاضر بررسی نقش و تأثیر عتبات عالیات و اماکن مقدسه، بر گسترش و نفوذ تشیع در عثمانی است و این‌که در کدام‌یک از قراردادهای میان دو کشور بندهایی به موضوع زوار ایرانی عتبات اختصاص یافته است و طرفین چه تعهداتی را بر عهده گرفته‌اند؟ تحقیق حاضر نمایانگر این مسئله است که ایجاد امنیت زوار ایرانی عتبات عالیات و حفظ حرمت ‌آن‌ها از اصول الزام‌آور معاهدات بوده است. عثمانی‌ها نیز متقابلاً خواهان خودداری شیعیان ایران از لعن خلفاء سه ‌انه و عایشه همسر پیامبر بوده‌اند.