اثر کفی طبی بر نیروی عکس‌العمل زمین هنگام راه رفتن افراد مبتلا به کف پای صاف منعطف

نویسندگان

1 گروه بیومکانیک و آسیب‌‌شناسی ورزشی، دانشکده تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی تهران، تهران، ایران.

2 گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکز، تهران، ایران.

3 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکز، تهران، ایران.

doi
10.22037/jrm.2020.113736.2426
چکیده

اهداف: از آنجا که صافی کف پا اختلالی ساختاری است که در آن ارتفاع قوس طولی داخلی کاهش می‌یابد و به تبع آن، تغییرات بیومکانیکی در پا ایجاد می‌شود، استفاده از کفی طبی به‌ عنوان یکی از روش‌های درمانی رایج مورد توجه درمانگران قرار گرفته است. هدف از پژوهش حاضر، تأثیر استفاده از کفی طبی بر نیروی عکس‌العمل زمین هنگام راه رفتن در ورزشکاران مرد مبتلا به کف پای صاف منعطف 18 تا 25 سال بود.مواد و روش‌ها: پانزده مرد ورزشکار مبتلا به صافی کف پای منعطف با میانگین سنی 3/39±21/33 سال، قد 5/28±178/72 سانتی‌متر و وزن 8/04±71/76 کیلوگرم در تحقیق حاضر به‌ عنوان آزمودنی شرکت کردند. مؤلفه عمودی و قدامی خلفی نیروی عکس‌العمل زمین هنگام راه رفتن در سه حالت پا (برهنه، کفش بدون کفی و کفش با کفی) ارزیابی شد. تحلیل داده‌ها با روش آماری آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی در نرم‌افزار SPSS در سطح 05/P≤0 انجام شد. یافته‌ها: نتایج تحقیق حاضر نشان داد که در افراد مبتلا به صافی کف پا، نیروی عکس‌العمل زمین هنگام استفاده از کفش و کفی طبی سفارشی (که بر اساس ساختار پای فرد طراحی و ساخته شده است) در دو راستای عمودی و قدامی خلفی، در مقایسه با حالت پای برهنه و استفاده از کفش بدون کفی تغییر می‌کند، به ‌طوری که در مرحله انتقال وزن روی پاشنه و جدا شدن پا از زمین نسبت به حالت دیگر، نیروی عکس‌العمل زمین به ‌طور معناداری افزایش یافت (0/001=P و 0/001=P) و در مرحله میانی فاز اتکا میزان نیروی عکس‌العمل عمودی کمتر از حالت دیگر (پای برهنه و استفاده از کفش بدون کفی) بود (0/02=P). همچنین در مقایسه نیروی عکس‌العمل قدامی خلفی در سه حالت آزمون، میزان نیروی خلفی هنگام استفاده از کفش و کفی طبی در مقایسه با حالت پای برهنه به ‌طور معنادار، بیشترین مقدار بوده است (0/001=P)، در حالی که در متغیر قدامی این اختلاف معنادار نبوده است (1/16=P).نتیجه‌گیری: نتایج حاصل از مطالعه حاضر نشان داد که با کنترل میزان پرونیشن و اورژن در پا هنگام راه رفتن با استفاده از کفش و کفی طبی سفارشی می‌توان الگوی توزیع نیروی عکس‌العمل را در راستای عمودی و قدامی خلفی نسبت به حالت پای برهنه تغییر داد که نشان‌دهنده تأثیر استفاده از کفی طبی سفارشی بر شیوه توزیع نیرو در کف پا و متعاقب آن بر سایر مفاصل است. از این رو، بررسی تغییرات کینتیکی مفاصل متعاقب استفاده از کفی پیشنهاد می‌شود.