فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

اهداف: سالانه بیش از ۶۰ درصد دوندگان، آسیب‌های ناشی از پرکاری را متحمل می‌شوند. جنس سطوح تمرین و مسابقه می‌تواند باعث جلوگیری از آسیب‌های مرتبط با دویدن و یا بهبود عملکرد شود؛ بنابراین هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثر سه نوع سطح رایج دویدن بر مؤلفه‌های نیروی عکس‌العمل زمین در فاز اتکای دویدن بود. مواد و روش‌ها: نیروی برخوردی، نرخ بارگذاری و گشتاور آزاد پانزده آزمودنی مرد هنگام دویدن با پای برهنه روی سه سطح پلی‌وینیل کلراید (پی‌وی‌سی)، چمن ‌مصنوعی و ماسه (میانگینی از پنج کوشش صحیح با سرعت 0/2±3 متر بر ثانیه) توسط صفحه نیروسنج ثبت شد. مقایسه‌ بین شرایط مختلف از طریق آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری‌های مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی انجام شد.یافته‌ها: سطح ماسه در مقایسه با پی‌وی‌سی و چمن‌ مصنوعی و همچنین ماسه و چمن مصنوعی در مقایسه با پی‌وی‌سی به ‌ترتیب باعث کاهش قابل ‌توجه نیروی برخوردی و نرخ بارگذاری نیرو شده‌اند. اوج دوم نمودار نیروی عمودی (نیروی پیشران) در سطوح ماسه (0/001=P) و چمن ‌مصنوعی (0/005=P) در مقایسه با سطح پی‌وی‌سی افزایش یافت. علاوه بر این، سطح ماسه در مقایسه با پی‌وی‌سی (0/001=P) و چمن ‌مصنوعی (0/003=P) گشتاور آزاد اداکتوری و چمن ‌مصنوعی در مقایسه با پی‌وی‌سی (0/011=P) گشتاور آزاد ابداکتوری را کاهش داده بود.نتیجه‌گیری: نتایج تحقیق حاضر نشان داد که از لحاظ آسیب ‌شناسی با توجه به حذف نیروی برخوردی، کاهش نرخ بارگذاری و جذب شوک بالا، ماسه‌ سطح ایمن‌تری در برابر آسیب‌های مرتبط با دویدن است. علاوه بر این، از دیدگاه عملکرد تمرینی، تمرین روی سطح ماسه‌ای احتمالاً موجب بهبود عملکرد روی سطوح مسابقه‌ای سفت‌تر می‌شود.