تجدد آمرانه و ظهور اسلام سیاسی در ایران با تأکید بر فدائیان اسلام
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد علوم سیاسی دانشگاه تبریز
2 دانشیار دانشگاه تبریز
doi
10.22034/jiiph.2021.12967چکیده
به دنبال جنگهای ایران و روس و آگاهی ایرانیان از عقبماندگی خود، پیمودن راه ترقی برای رسیدن به قدرت سیاسی، نظامی و اقتصادی در برابر غرب از طریق نوسازی و دگرگونی اجتماعی-سیاسی به هدفی عاجل در ذهن نخبگان ایرانی تبدیل شد. انقلاب مشروطه از تجلیات تحقق این هدف بود. لکن جدالهای فکری-سیاسی در مورد مشروطیت و تنش و تشتت میان قوای حاکمیت و همچنین احزاب و جریانها در درون نظام مشروطه و مناطق و نواحی، هدف اولیه ترقیخواهی را به تأخیر میانداخت و ذهن اقتدارگرای روشنفکر ایرانی را به سمت تجددی آمرانه هدایت میکرد. به دنبال انقلاب اکتبر روسیه، زمینه برای ظهور تجددگرایی آمرانه در ایران با حمایت انگلستان فراهم شد. تجددخواهی آمرانه با فهمی ظاهرگرایانه از تجدد غربی و دریافتی رمانتیک از ملیگرایی، به سیاستها و اقداماتی منتهی شد که گذشته از تحریک مقاومت اسلامگرایانه، در رسیدن به اهداف خود نیز ناکام ماند. ظهور اسلام سیاسی در این دوره که فدائیان اسلام نمایندگان بارز آن بودند، در تقابل با سیاست تجدد آمرانه روی میدهد. این مقاله به روشی توصیفی- تحلیلی و استنادی، در صدد تبیین رابطه میان تجددخواهی آمرانه و ظهور اسلام سیاسی با تمرکز بر روی اندیشههای فدائیان اسلام در ایران است.