تغییرات سطوح اپلین و انسولین پلاسمایی رَت‌های چاق در اثر آزمایش استقامتی

نویسندگان

1 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.

2 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.

3 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران.

doi
10.22037/jrm.2020.113886.2455
چکیده

اهداف: اپلین، آدیپوکاین تازه‌کشف‌شده‌ای است که در افراد مبتلا به چاقی و مقاومت انسولین افزایش می‌یابد. به‌روشنی معلوم نیست آزمایش استقامتی چه تأثیری بر مقادیر اپلین پلاسمایی دارد. هدف پژوهش حاضر، بررسی تغییرات میزان اپلین-13، انسولین و گلوکز رَت‌های نر چاق، در اثر دوازده هفته آزمایش‌های استقامتی بود.مواد و روش‌ها: در مطالعه حاضر، چهارده سر رَت به‌ مدت هشت هفته تحت رژیم غذایی در دسترس پرچرب دست‌ساز قرار گرفتند و با توجه به شاخص لی، چاق محسوب شدند. پس از دوره وزن‌گیری، به دو گروه کنترل و آزمایش استقامتی تقسیم شدند. گروه آزمایش به‌ مدت دوازده هفته (هر جلسه 60 دقیقه از سرعت 15 تا 30 متر در دقیقه و پنج روز در هفته) روی تردمیل بدون شیب دویدند. از روش الایزا برای آنالیز آزمایشگاهی اپلین-13، انسولین و از روش فتومتری برای آنالیز گلوکز استفاده شد.یافته‌ها: نتایج آزمون تی مستقل نشان داد که بین مقادیر پلاسمایی گلوکز (0/0001=P)، انسولین (0/0001=P) و اپلین (0/041=P) رَت‌های نر چاق گروه کنترل و آزمایش استقامتی تفاوت معنا‌داری وجود داشت. مقایسه میانگین متغیرها نشان داد مقادیر گلوکز و انسولین در گروه آزمایش کمتر از گروه کنترل بود و مقادیر اپلین-13 در گروه آزمایش بیشتر از گروه کنترل بود. آزمون همبستگی پیرسون بین مقادیر پلاسمایی اپلین-13 و انسولین (0/07=P)، اپلین-13 و گلوکز (0/055=P) پس از 12 هفته آزمایش استقامتی رابطه معنا‌داری را نشان نداد.نتیجه‌گیری: با توجه به یافته‌های مطالعه حاضر، به نظر می‌رسد که دوازده هفته آزمایش استقامتی موجب کاهش مقادیر پلاسمایی انسولین و گلوکز و افزایش مقادیر پلاسمایی اپلین-13 در رَت‌های نر چاق می‌شود.