بررسی رابطه متقابل بین میزان افشای شاخصهای گزارشگری پایداری شرکتی و کیفیت سود
نویسندگان
1 دانشیار، گروه حسابداری، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.
2 دانشجوی دکتری، گروه حسابداری، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران.
3 دانشیار، گروه حسابداری، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.
doi
10.30476/jha.2019.67920.1169چکیده
مقدمه: از آن جا که در ایران هیچ گونه مقررات اجباری برای افشای شاخصهای گزارشگری پایداری وجود ندارد، سطح افشای این شاخصها در شرکتهای پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران بسیار پایین است. با توجه به اهمیت مبحث گزارشگری پایداری در قرن حاضر، هدف این پژوهش بررسی رابطه متقابل بین میزان افشای شاخصهای گزارشگری پایداری شرکتی و کیفیت سود است. روش پژوهش: این پژوهش از لحاظ هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری آن شامل کلیه شرکتهای پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران در بازه زمانی 1396-1391 است که پس از اعمال شرایط و محدودیتهای پژوهش نمونهای به تعداد 92 شرکت انتخاب شد. فرضیه پژوهش با استفاده از معادلات همزمان به روش رگرسیون حداقل مربعات دو مرحلهای آزمون شده است. یافتهها: نتایج حاصل از آزمون فرضیه پژوهش نشان میدهد که رابطه متقابل و معنیداری بین میزان افشای شاخصهای گزارشگری پایداری شرکتی و کیفیت سود وجود دارد. نتیجهگیری: میزان افشای شاخصهای گزارشگری پایداری رابطه مثبت و معنیداری با کیفیت سود دارد و شرکتهای با کیفیت سود بالاتر، بیشتر به سمت رویکرد افشای شاخصهای پایداری روی آوردهاند. بنابراین، سرمایهگذاران، اعتباردهندگان و سایر استفادهکنندگان از صورتهای مالی برای تصمیمگیری بر اساس کیفیت سود شرکتها افزون بر معیارهای مؤثر بهدست آمده در سایر پژوهشها باید شاخصهای پایداری افشا شده به وسیله شرکتها را نیز مدنظر قرار دهند.