مقایسه بهای تمامشده خدمات ارائهشده به بیماران مبتلا به دیابت با استفاده از روشهای هزینهیابی سنتی و بر مبنای فعالیت زمانگرا در مجتمع بهداشتی درمانی نادر کاظمی شیراز
نویسندگان
1 کارشناس ارشد حسابداری از دانشگاه آزاد اسلامی واحد مرودشت.
2 دانشیار حسابداری دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران.
doi
10.30476/jha.2016.39296چکیده
مقدمه: یکی از روشهای جدید برای محاسبه بهای تمام شده، روش هزینهیابی بر مبنای فعالیت زمانگراست. هدف این پژوهش، مقایسه بهای تمامشده خدمات ارائهشده به بیماران مبتلا به دیابت با استفاده از روشهای هزینهیابی سنتی و بر مبنای فعالیت زمانگرا است. روش پژوهش: پژوهش حاضر به روش مقطعی و توصیفی-تحلیلی انجام شده است. در این پژوهش از اسناد و مدارک و تراز مالی شش ماهه اول سال 1394 مجتمع بهداشتی درمانی نادر کاظمی شیراز استفاده شد. همچنین، زمان مورد نیاز برای انجام هر یک از فعالیتها به منظور محاسبه بهای تمامشده خدمات ارائه شده بر مبنای فعالیت زمانگرا برای هر بیمار دیابتی با حضور پژوهشگران در مرکز دیابت محاسبه شد. تفاوت میانگین بهای تمامشده دو روش هزینهیابی سنتی و بر مبنای فعالیت زمانگرا با بکارگیری آزمون تی زوجی تجزیه و تحلیل شد. یافتهها: نتایج حاصل از پژوهش نشان میدهد که بهای تمامشده خدمات ارائهشده به بیماران دیابتی به روش هزینهیابی بر مبنای فعالیت زمانگرا بیشتر از روش سنتی است. در بخش هزینههای مستقیم، حقوق پزشکان متخصص و در بخش هزینههای غیرمستقیم، استهلاک بخشهای اداری و پشتیبانی بیشترین سهم و استهلاک تجهیزات پزشکی کمترین سهم را در محاسبه بهای تمامشده به روش هزینهیابی بر مبنای فعالیت زمانگرا دارد. نتیجهگیری: با توجه به نتایج پژوهش پیشنهاد میشود مسئولین مجتمع بهداشتی درمانی نادر کاظمی شیراز توجه بیشتری به حقوق پزشکان متخصص و کارکنان قسمت اداری و همچنین مواد مصرفی غیرپزشکی داشته باشند و اقدامات لازم را به منظور کنترل آنها به عمل آورند. واژههای کلیدی: بهای تمام شده، دیابت، هزینهیابی بر مبنای فعالیت زمانگرا، هزینهیابی به روش سنتی. مقدمه: یکی از روشهای جدید برای محاسبه بهای تمام شده، روش هزینهیابی بر مبنای فعالیت زمانگراست. هدف این پژوهش، مقایسه بهای تمامشده خدمات ارائهشده به بیماران مبتلا به دیابت با استفاده از روشهای هزینهیابی سنتی و بر مبنای فعالیت زمانگرا است. روش پژوهش: پژوهش حاضر به روش مقطعی و توصیفی-تحلیلی انجام شده است. در این پژوهش از اسناد و مدارک و تراز مالی شش ماهه اول سال 1394 مجتمع بهداشتی درمانی نادر کاظمی شیراز استفاده شد. همچنین، زمان مورد نیاز برای انجام هر یک از فعالیتها به منظور محاسبه بهای تمامشده خدمات ارائه شده بر مبنای فعالیت زمانگرا برای هر بیمار دیابتی با حضور پژوهشگران در مرکز دیابت محاسبه شد. تفاوت میانگین بهای تمامشده دو روش هزینهیابی سنتی و بر مبنای فعالیت زمانگرا با بکارگیری آزمون تی زوجی تجزیه و تحلیل شد. یافتهها: نتایج حاصل از پژوهش نشان میدهد که بهای تمامشده خدمات ارائهشده به بیماران دیابتی به روش هزینهیابی بر مبنای فعالیت زمانگرا بیشتر از روش سنتی است. در بخش هزینههای مستقیم، حقوق پزشکان متخصص و در بخش هزینههای غیرمستقیم، استهلاک بخشهای اداری و پشتیبانی بیشترین سهم و استهلاک تجهیزات پزشکی کمترین سهم را در محاسبه بهای تمامشده به روش هزینهیابی بر مبنای فعالیت زمانگرا دارد. نتیجهگیری: با توجه به نتایج پژوهش پیشنهاد میشود مسئولین مجتمع بهداشتی درمانی نادر کاظمی شیراز توجه بیشتری به حقوق پزشکان متخصص و کارکنان قسمت اداری و همچنین مواد مصرفی غیرپزشکی داشته باشند و اقدامات لازم را به منظور کنترل آنها به عمل آورند.
