ارزیابی حساسیت پیاز خوراکی (Allium cepa L.) به باقیمانده خاکی علفکش سولفوسولفورون در زنجان
نویسندگان
1 هات علمی
2 دانشکده کشاورزی و صنایع غذایی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه زنجان، ایران
doi
10.22034/ijws.2025.368371.1482چکیده
پایداری علفکشهای سولفونیلاوره در خاک ممکن است به گیاهان بعدی در تناوب خسارت وارد نماید. بدین منظور پژوهشی بهصورت فاکتوریل در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار برای بررسی اثر باقیمانده سولفوسولفورون بر رشد و عملکرد پیاز در سال زراعی 98-1397 در مزرعه پژوهشی دانشکده کشاورزی دانشگاه زنجان انجام شد. فاکتورها شامل دُز سولفوسولفورون (صفر، 25، 50، 75، 100، 125 و 150 گرم در هکتار) و تداخل علفهرز (وجین و عدم وجین) بودند. بر اساس نتایج بدست آمده، با افزایش دُز به مقادیر بالاتر از 75 گرم در هکتار، وزن خشک علفهایهرز به شدت کاهش یافت بهطوریکه در دُز 150 گرم در هکتار، این کاهش به 43 درصد در مقایسه با شاهد رسید. تعداد برگ و وزن خشک اندام هوایی پیاز به ترتیب در دُزهای 25 و 75 گرم در هکتار یا بیشتر، در هر دو شرایط وجین و عدم وجین به میزان قابل توجهی نسبت به گیاهان بدون تیمار کاهش یافت. در مقایسه با گیاهان بدون کاربرد تیمار در دُز 150 گرم در هکتار، عملکرد سوخ پیاز 87 درصد کاهش یافت. با توجه به اینکه این علفکش در دُزهای پایین نیز در کنترل علفهایهرز مؤثر بوده، میتوان از دُزهای 25 و 50 گرم در هکتار در گیاهانی مانند گوجه فرنگی در اواسط تابستان استفاده کرد بهطوری که هم باعث کنترل علفهرز شود و هم باقیمانده آن تا زمان کشت پیاز از بین رفته و محدودیتی برای کاشت این گیاه ایجاد ننماید.