مدل پیش بینی مسئولیت پذیری بر اساس نیازهای اساسی و مهارت های ارتباطی با نقش میانجی گری خودپنداره در دانشجویان دانشگاه های تهران

نویسندگان

1 علوم انسانی ،دانشگاه آزاد اسلامی واحدقم ،پردیسان

2 گروه روانشناسی و مشاوره، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران غرب، تهران، ایران

3 گروه مدیریت آموزشی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد رودهن، ایران

doi
10.22038/mjms.2023.68964.4098
چکیده

مقدمه: مسئولیت پذیری دانشجویان اثر تعیین کننده بر پیشرفت تحصیلی، موفقیت شغلی و سرنوشت جامعه دارد. بنابراین بررسی عوامل تاثیر گذار بر مسئولیت پذیری آنها ضروری به نظر می رسد. هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین مدل پیش بینی مسئولیت پذیری بر اساس سبک های هویت با نقش میانجی گری خودپنداره در دانشجویان دانشگاه های تهران انجام شد. روش: پژوهش حاضر از نوع همبستگی با شیوه تحلیل مسیر با مشارکت 411 نفر از دانشجویان در حال تحصیل دانشگاه های تهران، شهید بهشتی و آزاد واحد علوم تحقیقات در سال 1401 انجام شد. نمونه گیری به روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی بود. داده ها با استفاده از پرسشنامه های مسئولیت پذیری، سبک های هویت و مقیاس خودپنداره جمع آوری شدند. تحلیل داده ها در نرم افزار AMOS -24 با استفاده از روش تحلیل مسیر انجام شد.یافته‌ها: ضرایب همبستگی محاسبه شده بین سبک‌های هویت اطلاعاتی و هنجاری و همچنین خودپنداره با مسئولیت‌پذیری مثبت و معنی دار و همبستگی بین سبک هویت سردرگم/اجتنابی با مسئولیت‌پذیری منفی و معنی دار بود (01/0>p). همچنین ضرایب مربوط به تاثیر غیرمستقیم سبک هویت اطلاعاتی (028/0=β، 17/5=t )، سبک هویت هنجاری (047/0=β، 32/4=t ) و سبک هویت سردرگم/اجتنابی (056/0-=β، 27/3-=t ) با میانجی گری خودپنداره بر مسئولیت پذیری معنی‌دار بود(۰5/0>p). ضرایب مسیر مستقیم هرسه سبک هویت نیز در پیش بینی مسئولیت پذیری معنادار بود (۰۱/0>p).نتیجه‌گیری: مطالعه نشان داد مسئولیت پذیری بر اساس سبک های هویت قابل پیش بینی بود. همچنین نقش میانجی خودپنداره در رابطه سبک های هویت با مسئولیت پذیری مورد تایید قرار گرفت.