تحلیل و سطحبندی مسکن در استانهای مرزی با استفاده از مدلهای تصمیمگیری چندمعیاره
نویسندگان
1 کارشناس ارشد برنامهریزی آمایش سرزمین، دانشگاه تهران، تهران، ایرا
2 استادیار جغرافیای سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 کارشناس ارشد برنامهریزی آمایش سرزمین، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
چکیده
در نزد هر یک از افراد جامعه بعد از خوراک و پوشاک، مسکن سومین نیاز اساسی است. مسکن چیزی بیش از یک سرپناه فیزیکی صرف است و تمامی خدمات و تسهیلات عمومی لازم را برای بهتر زیستن انسان شامل میشود و باید حق تصرف نسبتاً طولانی و مطمئن برای استفاده کننده فراهم باشد.. امروزه در بسیاری از شهرهای بزرگ جهان، افرادی را مییابیم که به دلایل گوناگون توانایی زندگی در خانههای مناسب و متعارف را در شهرهای خود نداشته و از روی اجبار برای ادامهی زندگی به شهرهای دیگر ودر برخی موارد کشورهای دیگر مهاجرت میکنند. این مهاجرت ازیک سو باعث پیدایش حاشیه نشینی و مشکلات ناشی از آن میشود و از سوی دیگر امنیت (قاچاق کالا، قاچاق مواد مخدر) کشور را در نواحی مرزی به خطر میاندازد. با توجه به اینکه هدف این مقاله تحلیل فضایی مسکن در استانهای مرزی است، این پژوهش در صدد آن است که با استفاده از روشهای تصمیمگیری چند معیارِ (Electre, Topsis) و نرمافزار GIS به سطحبندی مسکن و مقایسهی کیفیت مسکن استانهای مرزی بپردازد. تا بتوان بر این اساس برنامهریزیهای دقیقتری برای بهبود وضعیت مسکن این استانها و جلوگیری از مشکلات گفته شده انجام داد. روش تحقیق از نوع توصیفی و همبستگی است و روش جمع آوری اطلاعات کتابخانهای و اسنادی است. نتایج نشان میدهد که در بین استانهای مرزی ازلحاظ سطحبندی مسکن وکیفیت مسکن استان آذربایجان شرقی و مازندران رتبه اول را دارند و بدترین وضعیت به ترتیب مربوط به استانهای سیستان و بلوچستان، هرمزگان و بوشهر بوده است.