فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

کنترل علف‌های هرز در باغات یک چالش بزرگ در تمام طول سال برای باغ‌داران است و از اواخر زمستان تا تابستان به علت رقابت و تداخل علف‌های هرز با مدیریت باغ و عملیات برداشت شدیدتر انجام می‌گیرد. برنامه رایج استفاده از علف‌کش‌های پیش‌رویشی در اواخر زمستان و استفاده از علف‌کش‌ پس‌رویشی در اوایل بهار و قبل از برداشت است. این روش باعث مقاومت علف‌های هرز تابستانه به علف‌کش‌های پس‌رویشی می‌شود. این تحقیق به منظور بررسی تاثیر کاربرد پیش‌رویشی علف‌کش در بهار بر کنترل علف‌های هرز تابستانه پس از کنترل مکانیکی علف‌های هرز زمستانه انجام گرفت. آزمایش با سه تکرار بر پایه طرح بلوک‌های کامل تصادفی در سه منطقه انجام شد. تیمارهای آزمایشی شامل علف‌کش‌های پیش رویشی ایندازیفلام (آلیون)، ترایفلورالین (ترفلان) و پندی متالین (استامپ) و دو شاهد بدون علف‌کش و با علف‌کش پس رویشی پاراکوات بودند. میانگین کل کنترل تراکم و وزن‌خشک علف‌های هرز نسبت به شاهد بدون علف‌کش در غلظت های 150و 175 میلی لیتر در هکتار ایندازیفلام بالای 80 درصد در طول فصل (150 روز) بود و در هر سه منطقه نتایج یکسانی داشت. ترایفلورالین، پندی متالین و پاراکوات تراکم علف‌های هرز را به‌ترتیب 58، 48، 60 و وزن خشک علف‌های هرز را 58، 34 ، 53 درصد در طول فصل کاهش دادند. بنظر می‌رسد تلفیق کنترل مکانیکی با علف‌کش‌ پیش‌رویشی آلیون در بهار می تواند یک راهبرد مناسب برای کنترل علف‌های هرز باغات همراه با کاهش استفاده از علف‌کش پس رویشی باشد. با استفاده از آلیون یک‌بار بکارگیری از علف‌کش‌های پس‌رویشی در طول فصل کفایت می‌کند.