اثر علف کش های مختلف بر کنترل اویارسلام ارغوانی(Cyperus rotundus L.) در پیاز(Alium cepa L.)
نویسندگان
1 دانشجوی دکترا دانشگاه فردوسی مشهد
2 دانشیار گروه اگروتکنولوژی دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی مشهد
3 گروه آموزشی زراعت و اصلاح نباتات دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی مشهد
4 عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی جیرفت
5 عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی جیرفت
doi
10.22034/ijws.2024.365532.1455چکیده
اویارسلام ارغوانی (Cyperus rotundus L.) یکی از مشکلسازترین علفهای هرز موجود در مزارع پیاز (Allium cepa L.) در جنوب کرمان است و تاکنون علفکش اختصاصی برای کنترل آن در مزرعه پیاز گزارش نشده است. بهمنظور ارزیابی تأثیر چند علفکش، آزمایشی دو ساله (1400– 1401 و 1401 -1402) در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با نه تیمار و سه تکرار در مزارع کشت و صنعت جیرفت انجام شد. تیمارهای آزمایشی شامل آلیل ایزو تیوسیانات (دامینوس) و کلرتال دی متیل (داکتال) بهصورت قبل از کاشت، بنتازون+ امسیپی آ (بازاگران ام 60 (پنوکسالام (ریزلان)، آیوکسینیل (توتریل)، اگزادیازون (رونستار)، گلایفوسیت + توفوردی+ امسیپی آ (رانداپ + یو 46 کمبیفلوئید) بهصورت پس رویشی، شاهد (عاری از علف هرز) و شاهد (آلوده به علف هرز) بودند. نتایج نشان داد که اختلاف معنیداری بین تیمارها در صفات تراکم ساقه، تراکم غده، وزن خشک اندام هوایی و زیر زمینی اویارسلام ارغوانی، قطر گردن پیاز، متوسط وزن پیاز و عملکرد پیاز وجود داشت. برترین تیمار آزمایشی طی دو سال آزمایش از نظر میزان عملکرد پیاز علفکش آلیل ایزوتیوسیانات با 661/70 و 542/70 تن در هکتار بود. میزان افت عملکرد پیاز در اثر رقابت اویارسلام ارغوانی (تیمار شاهد آلوده) نسبت به تیمار شاهد عاری از علف هرز، در دو سال آزمایش به ترتیب 53/89 و 73/89 درصد بود. لذا مؤثرترین تیمار علفکشی کاربرد آلیل ایزوتیوسیانات به مقدار 280 لیتر در هکتار بود که توانست تراکم و وزن خشک علف هرز اویارسلام را به میزان 100 درصد کاهش دهد.