کایفوز پشتی و ارتباط آن با انعطاف پذیری عضلات همسترینگ در دانش آموزان 12 تا 17 ساله ایرانی

نویسندگان

1 دانشیار، گروه حرکات اصلاحی و آسیب شناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

2 استادیار، گروه حرکات اصلاحی و آسیب شناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

3 دانشجوی دکتری، گروه حرکات اصلاحی و آسیب شناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

4 استاد، گروه حرکات اصلاحی و آسیب شناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

doi
10.22037/jrm.2020.112769.2256
چکیده

مقدمه و اهداف هدف از تحقیق حاضر، بررسی انحنای کایفوز پشتی و ارتباط آن با طول عضلات همسترینگ در میان دانش ­آموزان ایران می­باشد. مواد و روش­ ها 13712 دانش­ آموز 12 تا 17 ساله شامل 6968 دختر و 6744  پسر که به ­صورت تصادفی از هفت منطقه جغرافیایی ایران انتخاب شدند، در تحقیق حاضر شرکت کردند. انحنای کایفوز توسط خط­ کش منعطف و انعطاف ­پذیری همسترینگ توسط تست خمش به جلو اندازه گیری شد. برای توصیف داده­ ها از روش­ های آمار توصیفی و به منظور تعیین میزان ارتباط از روش همبستگی اسپیرمن با توجه به توزیع داده ­ها استفاده شد. یافته­ ها نتایج به­ دست­ آمده نشان داد که میانگین درجه انحنای پشتی در دختران دانش­آموز 11.93±32.85 و در پسران دانش­آموز 10.61±36.89 می­باشد، همچنین انعطاف­پذیری عضلات همسترینگ در دختران دانش ­آموز 9.62±33.38 و در پسران دانش­ آموز 10.41±30.01 بوده است. یافته­ های تحقیق حاضر حاکی از عدم همبستگی معنا‌دار قوی بین طول همسترینگ و کایفوز پشتی در میان دانش­آموزان دختر و پسر ایرانی می­ باشد (r=-0.05). نتیجه­ گیری بنابر یافته ­های مطالعه حاضر، کایفوز پشتی و انعطاف‌پذیری همسترینگ در جامعه دانش‌آموزی کشور دارای دامنه وسیعی است که با توجه به سن و جنسیت، تغییراتی در آن مشاهده می‌شود. همچنین بین انحنای کایفوز سینه­ای و انعطاف ­پذیری عضلات همسترینگ در دانش ­آموزان ایرانی ارتباطی یافت نشد. این نتایج می‌تواند مبنای خوبی برای استفاده مربیان، معلمان و سایر افراد مرتبط با حوزه سلامت و آموزش ­و پرورش دانش‌آموزان و همچنین مطالعات آینده در این زمینه باشد.