فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

چکیدههدف: هدف پژوهش تعیین نقش میانجی­گر دشواری­های بین‌فردی در رابطه بین ابعاد اجتناب تجربی با افسردگی و اضطراب بود. روش: روش پژوهش همبستگی و جامعه آماری تمامی ساکنان مرد و زن منطقه 7 شهر کرج در سال 1395 به­تعداد 124688 نفر بود. از میان فهرست پارک­ها با روش نمونه­برداری تصادفی، پارک­ الغدیر، آزادی و گل نرگس انتخاب و حجم نمونه در پژوهش‌های الگویابی معادله­های ساختاری، بر اساس پیشنهاد گاداگنولی و ولیسر (1998)، 300 نفر برآورد و از میان داوطلبانی انتخاب شد؛ که شرایط ورود به پژوهش را داشتند. ابزار پژوهش پرسشنامه اجتناب تجربی گامز، چمیلسکی، کتوو، راجرو و واتسون (2011)، مقیاس دشواری­های بین­فردی-47 پیلکونیس، کیم، پرویتی و بارخام (1996)، پرسشنامه افسردگی بک، اِستیر و براون 1996 و پرسشنامه اضطراب بک، اِپستین، براون و اِستین (1988) بود. فاصله مهلنوبایس نشان داد داده­های هیچ­یک از آزمودنی­ها پرت نیست. پس از حذف 50 پرسشنامه مخدوش، داده­های 250 نفر تحلیل شد. یافته­ها: نتایج نشان داد ضرایب مسیر غیرمستقیم بین مؤلفه­های اجتناب رفتاری (151/0=β، 016/0=P)، حواس‌پرتی/فرونشانی (151/0=β، 021/0=P)، پریشانی ناسازگار (270/0=β، 001/0=P) و تحمل پریشانی (161/0=β، 005/0=P) با افسردگی و اضطراب معنادار است. نتیجه­گیری: دشواری­های بین­فردی از راهبرد اجتناب از برخی افکار، خاطره­ها و فعالیت‌ها ناشی می­شود که در درازمدت به افسردگی و اضطراب منتهی می­شود. از سوی دیگر دشواری­های بین‌فردی ممکن است بر پاسخ افراد افسرده و مضطرب به درمان تاثیرگذار باشد، از این‌رو، برای پیشگیری اولیه آموزش نحوه مقابله با اجتناب تجربی در مراحل رشد به اولیاء، مربیان و تمرکز بر آن در درمان ضروری به­نظر می­رسد.