فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف: این پژوهش با هدف تعیین میزان اثربخشی روان­درمانی مثبت­گرا بر کاهش افسردگی و افزایش رضایت زناشویی زنان افسرده انجام شد. روش: روش پژوهش نیمه­آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و گروه گواه و جامعه آماری کلیه زنان متاهل مراجعه­کننده به خانه­های سلامت منطقه 5 شهر تهران در تابستان 1392 به تعداد 72 نفر بود. پس از غربال­گری از میان آن­ها 30 نفر انتخاب و به­صورت تصادفی در دو گروه 15 نفره آزمایش و گواه گمارده شد، در حین درمان به علت ریزش نمونه پژوهش به 22 نفر کاهش یافت. ابزار پژوهش آزمون افسردگی بک، وارد، مندلسون، موک و ارباف (1961) و آزمون رضایت زناشویی انریچ ساخت اولسون، دراکمن و فورنیر (1993) بود. روان­درمانی مثبت­گرا در 8 جلسه 2 ساعته در هفته یک­بار در گروه آزمایشی برگزار و برای تحلیل داده­ها از تحلیل کوواریانس و تحلیل واریانس اندازه‌گیری مکرر استفاده شد. یافته­ها: نتایج حاکی از تاثیر معنی‌دار روان­درمانی مثبت گرا در کاهش افسردگی و افزایش سطح رضایت زناشویی و نیز موید ثبات این روان­درمانی در مرحله پیگیری بود. نتیجه­گیری: در حوزه درمان با تاکید بر لزوم استفاده از درمان­های روان­شناختی جدید و موثر، می­توان از روان‌درمانی مثبت­گرا با توجه به ماهیت و کاردکرد آن برای درمان اختلال­های بالینی به­طور انفرادی و گروهی استفاده کرد.