اثربخشی رفتار درمانی دیالکتیکی بر استرس ادراکشده، خودکارآمدی و کیفیت زندگی بیماران دچار سرطان پستان
نویسندگان
1 دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)
2 دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)
3 دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)
doi
چکیده
چکیدههدف: هدف پژوهش تعیین اثربخشی رفتار درمانی دیالکتیکی بر استرس ادراکشده، خودکارآمدی و کیفیت زندگی بیماران دچار سرطان پستان بود. روش: روش مطالعه نیمهآزمایشی با گروه گواه و طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری دوماهه و جامعهآماری کلیهی زنان مراجعهکننده به بخش آنکولوژی مرکز تشخیصی- درمانی بیمارستان هفت تیر تهران بهتعداد 1200 نفر بود که120 نفر آنها از مراجعان تازه تشخیص در سال 1392 بودند. پس از مصاحبه 30 نفر که ملاکهای ورود به پژوهش را داشتند، بهصورت در دسترس انتخاب و بهطور تصادفی در دو گروه 15 نفری آزمایش و گواه جایگزین شد.ند ابزار پژوهش، پرسشنامههای استرس ادراکشده کوهن، کامارک و مرملستین (1983)، خودکارآمدی شرر و مادوکس (1982؛ نقل از ملکی پیربازاری، نوری و صرامی،1390) و ویراست سوم پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان پژوهشهای اروپایی آرونسون (1987؛ نقل از صفایی، دهکردی و طباطبایی، 1386) بود. گروه آزمایش 8 جلسه 2 ساعته هفتهای یکبار آموزش دید. یافتهها: نتایج نشاندهنده اثربخشی رفتار درمانی دیالکتیکی در کاهش استرس ادراکشده و افزایش خودکارآمدی و کیفیت زندگی بیماران بود و اثر آن پس از 2 ماه نیز باقیماند. نتیجهگیری: از رفتار درمانی دیالکتیکی میتوان بهعنوان روش موثری برای کاهش استرس، افزایش خودکارآمدی و کیفیت زندگی بیماران دچار سرطان استفاده کرد. کلیدواژهها: استرس ادراکشده، خودکارآمدی، دیالکتیکی، رفتار درمانی ، کیفیت زندگی