مؤلفههای موثر در درمان کودکان دچار درخودماندگی از منظر والدین
نویسندگان
1 دانشگاه شهید بهشتی
2 دانشگاه شهید بهشتی
3 دانشگاه شهید بهشتی
doi
چکیده
چکیدههدف: هدف این مطالعه تعیین عوامل مؤثر در درمان درخودماندگی از منظر والدین بود. روش:روش مطالعه از نوع کیفی و جامعه آماری، والدین 150 کودک دچار درخودماندگی دو مرکز ساماندهی درمان و توانبخشی اختلالات اتیستیک-تهران اتیسم و بهآرا در سنین دو تا هشت سال در زمان اجرای پژوهش بود. نمونهگیری به صورت در دسترس تا جایی ادامه یافت که داده جدیدی اضافه نشود و به اشباع برسد و اشباع مورد نظر با انتخاب 30 والد (28 مادر و 2 پدر) اتفاق افتاد. برای گردآوری اطلاعات از شیوه مصاحبه نیمهساختاریافته استفاده و دادهها با شیوه تحلیل محتوا تحلیل شد. یافتهها: پس از تحلیل، یازده عامل به دست آمد که به ترتیب شامل والد-کودک، محیط خانواده، عاملهای ثابت، ویژگی شخصیتی، ژنتیک، درمان، ویژگی کودک، دانش خانواده درباره درخودماندگی، والد-والد، آسیبشناسی روانی و عوامل فراخانواده بود. نتیجهگیری: از میان عاملهای مطرح شده، عاملهای ثابت، و همچنین ویژگیهای کودک و درمان، قابل دستکاری در برنامههای درمانی والد محور نیستند و باید بهعنوان متغیرهای همتاسازی گروههای مقایسه در نظر گرفته شوند. سایر عاملها در طراحی برنامههای خانواده محور باید مد نظر قرار گیرد