مدیریت تابآوری محله در مواجهه با زلزله در بافتهای فرسوده شهری به روش FAHP (نمونه موردی: محله عبدل آباد شهر تهران)
نویسندگان
1 گروه شهرسازی، واحد امارات عربی متحده، دانشگاه آزاد اسلامی، دبی، امارات عربی متحده
2 استاد گروه شهرسازی دانشگاه علم و صنعت، تهران، ایران
3 محمود رضایی استادیار گروه شهرسازی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 استادیار گروه شهرسازی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران
doi
چکیده
وقتی زلزلهای روی میدهد، شهر به صورت یک سیستم از آن تأثیر میپذیرد. به عبارت دیگر عناصر شهری نتنها خود از زلزله و سایر آثار جانبی آن متأثر میشوند، بلکه در عمل متقابل سیستمی سایر عناصر شهری را تحت تأثیر قرار داده و یا از آنها تأثیر میپذیرد. هرچه میزان و نحوه تأثیر گذاری یکی از عناصر شهری بیشتر باشد، تعداد و انواع بیشتری از عناصر تحت تأثیر قرار خواهند گرفت. این مقاله به بررسی میزان مؤلفههای تاثیرگذار در تاب آوری بافت فرسوده در مقابل زلزله در محله عبدل اباد منطقه 19 شهر تهران است. روش پژوهش در این مقاله توصیفی-تحلیلی میباشد و از مطالعات کتابخانهای و اسنادی استفاده شده است و با مدل FAHP به تحلیل پرداخته است. نتایج حاکی از آن است که روش فعلی مدیریت بافتهای فرسوده کارایی لازم برای مواجهه با زمین لرزه را ندارندو عوامل مدیریتی در سطح محلات تأثیر بیشتری نسبت به سایر عوامل تأثیر پذیرفته از کاربری زمین شهری در هنگام زلزله دارند. یافتههای حاصل از مدل نشان میدهد که عامل مدیریتی، اقتصادی و مشارکت اهالی در فرایند بازآفرینی و احیا به ترتیب امتیاز (0.145)، (0.112) و (0.110) در جایگاههای اول تا سوم واقع شدهاند و نشانگر اهمیت این مؤلفهها در بین مؤلفههای مورد مطالعه میباشد. همچنین در این پژوهش با توجه به مؤلفهها و زیر معیارها با استفاده از نرم افزار فوق، بین عبدل آباد شمالی و جنوبی، عبدل آباد شمالی در جایگاه نخست واقع گردید و براین اساس بهترین محدوده از لحاظ برنامهریزی بعد از وقوع زلزله میتواند مدیریت و ساماندهی شود.