شناسایی و سنجش میزان اهمیت شاخص‌های سیاست‌گذاری فضایی اقامتگاه‌های بومگردی. مورد مطالعه: منطقه هورامان

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس

2 استاد گروه جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس

3 استاد گروه جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس

doi
چکیده

اقامتگاه‌های بومگردی فعالیتی جدید در صنعت گردشگری محسوب می‌شوند و برای هدایت و تعیین تصمیمات حال و آینده از میان گزینه‌های مختلف به سیاست‌گذاری نیازمند هستند. در این پژوهش هدف آن است که شاخص‌های سیاست‌گذاری فضایی در اقامتگاه‌های بومگردی شناسایی و میزان اهمیت آنها در منطقه‌ی هورامان مورد بررسی قرار گیرند. در این راستا این سوال مطرح شد که کدامیک از عناصر سیاست‌گذاری فضایی اقامتگاه­های بوم­گردی در منطقه مورد مطالعه از اهمیت بیشتری برخوردارند؟ روش جمع‌آوری اطلاعات اسنادی و میدانی بوده و در این پژوهش برای استخراج شاخص‌‌های سیاست‌گذاری فضایی و بیان ادبیات پژوهش از روش اسنادی و از روش میدانی برای جمع‌آوری داده‌های مورد نیاز برای بررسی شاخص‌ها استفاده گردیده است. روش نمونه‌گیری برای جامعه نمونه متخصصین (اعضای هیات علمی و دانشجویان دکتری با رساله مرتبط) و کارشناسان به‎صورت گلوله برفی و برای جامعه نمونه مدیران بومگردی به‌صورت تصادفی ساده انجام شده است. نتایج پژوهش با آزمون تعقیبی توکی بیان می‌کند که از میان شاخص‌های پنج‌گانه (نظام‌آماری و اطلاع رسانی، ارزش‌های حاکم، بروکراسی حاکم، ساختار قدرت و اجرا و نظارت بر سیاست‌ها) سیاست‌گذاری فضایی اقامتگاه‌های بومگردی منطقه‌ی هورامان تفاوت معناداری وجود داشته و در این راستا شاخص‌ اجرا و نظارت برسیاست‌ها با میانگین 673/3 در طیف دوم قرار گرفته‌ و بیشترین اهمیت را در منطقه هورامان به خود اختصاص داده است.