تأثیر روشهای اختلاط و عملآوری بر خواص مکانیکی بتن سبک با سنگدانههای پرلیت
نویسندگان
1 استادیار، دانشکده فنی مهندسی، دانشگاه صنعتی قم، قم، ایران
2 دانش آموخته کارشناسی مهندسی عمران، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه صنعتی قم، قم، ایران
3 دانش آموخته کارشناسی مهندسی عمران، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه صنعتی قم، قم، ایران
doi
10.22065/jsce.2025.526176.3751چکیده
این مطالعه به بررسی تأثیر دو طرح اختلاط (استفاده از پرلیت خشک و پرلیت اشباعشده) و پنج روش عملآوری (حوضچه آب، گونی مرطوب، گونی+نایلون، ماده عمل آورنده، و رهاسازی در محیط) بر مقاومت فشاری، خمشی و شکلپذیری بتن سبک حاوی سنگدانههای پرلیت پرداخته است. هدف اصلی، شناسایی روشهای بهینه برای بهبود عملکرد بتن سبک در شرایط عملیاتی مختلف بود. در طرح اختلاط اول پرلیت خشک (بدون پیشمرطوبسازی) با اضافه کردن آب لازم جهت اشباع آن در هنگام اختلاط بتن و در طرح اختلاط دوم پرلیت اشباعشده (پیشمرطوبسازی ۲۴ ساعته) استفاده شد. نمونهها در بازههای ۷، ۱۴ و ۲۸ روز تحت شرایط مختلف عملآوری قرار گرفتند. مقاومت فشاری با جک ۲۰۰ تنی، مقاومت خمشی با جک ۶۰ تنی، و بررسی شکلپذیری با تحلیل نمودارهای تنش-کرنش انجام شد. طرح اختلاط دوم (پرلیت اشباع) مقاومت فشاری و مقاومت خمشی بالاتری نسبت به طرح اختلاط اول نشان داد. افزایش مقاومت ناشی از جذب آب کافی توسط پرلیت اشباع و هیدراتاسیون مؤثرتر سیمان بود. عمل آوری 7 روزه با گونی، بیش از 90% مقاومت ۲۸ روزه در شرایط عمل آوری استاندارد را تأمین کرد. عمل آوری با ماده عمل آورنده و رهاسازی در محیط کمترین مقاومت را ایجاد کردند. این پژوهش نشان میدهد که ترکیب مواد مناسب (پرلیت اشباع) و روشهای عملآوری بهینه (گونی یا گونی+نایلون) میتواند بدون نیاز به فرآیندهای پیچیده، به تولید بتن سبک با عملکرد مکانیکی مطلوب منجر شود.
