تاثیر برنامه فرزندپروری مثبت بر کارکرد خانواده دارای فرزند کم توان ذهنی
نویسندگان
1 دانشیار، گروه روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری، گروه علوم اجتماعی، دانشکده علوم انسانی و تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز، تبریز، ایران
3 کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22037/jrm.2019.111523.2057چکیده
مقدمه و اهداف نحوه ارتباط والدین با کودکان قویترین عامل موثر بر الگوهای تعاملی خانواده محسوب میشود. هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی تاثیر برنامه فرزندپروری مثبت بر کارکرد خانواده والدین دارای کودکان کمتوان ذهنی بود. مواد و روش ها در مطالعه شبهتجربی حاضر، تعداد 30 زوج از والدین دانشآموزان کمتوان ذهنی از مدارس استثنایی (پسرانه امید نجات، مختلط بشارت و دخترانه مهرورزان) شهر سمنان با بهرهگیری از روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه 15 نفری کنترل و آموزش برنامه فرزندپروری مثبت قرار گرفتند. گروه آزمایشی در 8 جلسه آموزشی برنامه فرزندپروری مثبت (هر هفته یک جلسه و هر جلسه یک ساعت و نیم) شرکت کردند، در حالی که به گروه کنترل هیچ آموزشی ارائه نشد. همه آزمودنیها قبل از آغاز آموزش و پس از آن، پرسشنامه سنجش کارکرد خانواده (FAD) را پر کردند. برای تجزیه و تحلیل دادهها از تحلیل کواریانس تکمتغیره و چندمتغیره استفاده شد. یافته ها یافته ها نشان داد که آموزش فرزند پروری مثبت بر کارکرد خانواده و مولفه های آن (حل مسئله، ارتباطات، نقشها، پاسخگویی عاطفی، دلبستگی عاطفی و کارکرد عمومی خانواده) موثر بود، اما در شاخص کنترل رفتار اثربخشی مداخله آموزشی وجود نداشت (P>0/05). نتیجه گیری نتایج نشان داد که آموزش برنامه فرزند پروری مثبت بر کارکرد خانواده دارای فرزند کم توان ذهنی موثر است.