فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

چکیده مقدمه: شکستگی‌های داخل‌مفصلی پیلُن در انتهای دیستال تیبیا از شدیدترین انواع شکستگی‌ها هستند و پیامدهای عملکردی طولانی‌مدت و گسترده‌ای ایجاد می‌کنند. با وجود پیشرفت‌های اخیر در روش‌های جراحی، پروتکل‌های مدیریتی استاندارد و الگوهای دقیق بهبودی همچنان مورد بحث و بررسی‌ هستند. هدف این مطالعه مقایسه‌ی نتایج عملکردی و میزان عوارض پس از درمان جراحی شکستگی‌های پیلُن با دو روش ریداکشن باز و فیکساسیون داخلی (ORIF) و استئوسنتز با پلیت کم‌تهاجمی (MIPO) و همچنین بررسی نقش سن در روند بهبود و بروز عوارض است. مواد و روش‌ها: این مطالعه‌ی کوهورت آینده‌نگر بر روی ۱۸۳ بیمار مبتلا به شکستگی پیلُن نوع B یا C انجام شد که همگی در یک مرکز ترومای واحد تحت درمان جراحی قرار گرفتند. سطح بهبودی عملکردی پس از آسیب با استفاده از شاخص عملکرد پا (FFI) اندازه‌گیری شد. عوارض پس از جراحی و زمان بازگشت بیمار به فعالیت‌های روزمره ثبت شد. برای ارزیابی روند تغییرات نمرات FFI از آنالیز واریانس با اندازه‌گیری‌های مکرر استفاده شد. نتایج و بحث: در تمام زیرمقیاس‌های FFI بهبودی معنا‌داری مشاهده شد (۰۰۱/۰>P) بیشترین میزان بهبود در ۶ ماه نخست رخ داد. میانگین زمان بازگشت به فعالیت ۵/۲۵±۵/۷ هفته بود. عوارض شامل بدجوش‌خوردگی (۲۳ درصد)، عدم جوش‌خوردگی (۶/۳۰ درصد)، عفونت عمقی (۸/۱۵ درصد)، لق شدن ایمپلنت (۸/۱۴ درصد) و نیاز به عمل مجدد (۶/۳۶ درصد) است. نتیجه‌گیری: درمان جراحی شکستگی‌های پیلُن موجب بهبود قابل‌توجه عملکرد بیمار می‌شود، اما عوارض همچنان شایع هستند. سن بیمار نقش مهمی در پیش‌آگهی دارد. بنابراین، برنامه‌ریزی دقیق پیش از عمل، پایش نزدیک پس از جراحی و توان‌بخشی فردمحور برای دستیابی به بهترین نتیجه‌ی ضروری است.