مقایسه اثرات ضد دردی دولوکستین و ممانتین پس از آرتروپلاستی کامل زانو: یک کارآزمایی بالینی تصادفی دوسوکور با گروه کنترل دارونما
نویسندگان
1 مرکز تحقیقات روانپزشکی و علوم رفتاری، انستیتو اعتیاد، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران
2 مرکز تحقیقات روانپزشکی و علوم رفتاری، انستیتو اعتیاد، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران
3 گروه روانشناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی ساری، ساری، ایران
4 گروه ارتوپدی، دانشکده پزشکی، مرکز تحقیقات ارتوپدی، بیمارستان امام خمینی ساری، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران
5 گروه ارتوپدی، دانشکده پزشکی، مرکز تحقیقات ارتوپدی، بیمارستان امام خمینی ساری، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران
6 Department of Psychiatry, Faculty of Medicine, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran
doi
10.22034/ijos.2025.549577.1174چکیده
چکیده: مقدمه: استئوآرتریت (OA) یک بیماری شایع و ناتوانکننده اسکلتی-عضلانی است که با درد مزمن مشخص میشود. با توجه به اثربخشی کمتر از حد مطلوب داروهای مسکن فعلی، شناسایی استراتژیهای درمانی جدید همچنان یک اولویت بالینی است. این کارآزمایی تصادفی کنترلشده دوسوکور با هدف ارزیابی اثربخشی مقایسهای دولوکستین و ممانتین در مدیریت درد پس از عمل جراحی تعویض کامل مفصل زانو (TKA) انجام شد. مواد و روشها: یک کارآزمایی بالینی تصادفی، دوسوکور و کنترلشده با دارونما بر روی ۱۸۷ بیمار تحت TKA انجام شد. شرکتکنندگان به سه گروه تقسیم شدند: دارونما (۶۳ نفر)، ممانتین (۱۰ میلیگرم در روز، ۶۲ نفر) و دولوکستین (۲۰ میلیگرم در روز، ۶۲ نفر). همه گروهها از یک پروتکل استاندارد پیرامون عمل پیروی کردند. شدت درد قبل از عمل و دو هفته و سه ماه پس از عمل با استفاده از مقیاس آنالوگ بصری(VAS؛ ۰-۱۰) ارزیابی شد. متغیرهای جمعیتشناختی و مصرف مواد افیونی (معادلهای سولفات مورفین) در طول بستری در بیمارستان ثبت شد. نتایج و بحث: میانگین مصرف مواد افیونی در طول بستری به ترتیب در دارونما، ممانتین و دولوکستین ۷۰٫۵ ± ۲٫۰۱، ۷۱٫۲۹ ± ۲٫۶ و۷۶٫۰۷ ± ۲٫۵ میلیگرم بود. آنالیز واریانس یکطرفه هیچ تفاوت آماری معنیداری بین گروهی در مصرف مواد افیونی نشان نداد (05/0 P>). به طور مشابه، هیچ تفاوت معنیداری در میانگین شدت درد در هر نقطه زمانی در گروهها مشاهده نشد (05/0 P>). بااینحال، تجزیهوتحلیل طولی (آزمون فریدمن) کاهش آماری معنیداری در شدت درد در طول زمان در همه گروهها نشان داد (05/0 P<) که با مسیرهای معمول بهبودی پس از عمل سازگار است. (05/0 P<). نتیجهگیری: درحالیکه هم دولوکستین و هم ممانتین با کاهش زمانی شدت درد همراه بودند، هیچیک از مداخلات برتری آماری معنیداری نسبت به دارونما در کاهش درد پس از عمل یا نیاز به مواد افیونی نشان ندادند. تحقیقات بیشتر در مورد رژیمهای دوز بهینه، دورههای پیگیری طولانیتر و اثرات همافزایی با این داروها ممکن است یافتههای متفاوتی در مدیریت درد TKA ارائه دهد.
