فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

چکیده: تخریب شدید استخوان استابولوم پس از تعویض کامل مفصل ران (THA)، یک چالش بازسازی استخوانی پیچیده محسوب می‌شود. سیستم‌های طبقه‌بندی رایج مانند Paprosky، ممکن است در موارد شدید به‌خوبی نتوانند شکل و وسعت نقص را توصیف کنند. همچنین، استراتژی‌های قبلی برای جراحی رویژن، در چنین مواردی اغلب ناکارآمد و غیرایمن هستند. بیمار آقای ۷۱ ساله بود که چهار سال پس تعویض اولیه مفصل ران چپ، با درد و ناپایداری مفصل مذکور مراجعه کرده بود. تصویربرداری‌ها یک نقص وسیع در استابولوم همراه با استئولیز شدید در محل پروتز نشان دادند که شامل از بین رفتن کامل کالمن خلفی، دیواره داخلی، دیواره خلفی، لبه تحتانی و ایسکیوم بود و فقط کالمن و دیواره قدامی سالم مانده بود. کاپ استابولار نیز به داخل لگن نفوذ و به سمت مثانه مهاجرت کرده و همچنین جابه‌جایی سنترال داشت. یک عمل جراحی بازسازی پیچیده دو مرحله‌ای انجام شد که شامل بالا بردن مرکز مفصل ران (Hip Center) به جبران کوتاهی اندام به وسیله ی افزایش طول استم فمور توسط پروتز لانگ استم بود.. پس از جراحی دو مرحله‌ای ریویژن، بیمار دچار دررفتگی پروتز شد که نیاز به جراحی سوم داشت. در این جراحی، یک کاپ Bipolar به‌صورت دستی، با سرمتّه های آهنی، سوراخ شد تا امکان عبور سیمان استخوانی از طریق سوراخ‌ها برای فیکساسیون بهتر فراهم گردد. همچنین، از سیمان استخوانی بر روی سر پیچ‌هایی که بالای کاپ قرار داده شده بودند استفاده شد تا داربستی جهت پایداری بیشتر ایمپلنت ایجاد کند و خطر دررفتگی کاهش یابد. این مورد بالقوه می تواند نشاندهنده‌ی یک زیرگروه جدید از نقص استخوانی استابولوم باشد که در طبقه‌بندی‌های فعلی گنجانده نشده است. این مورد نشان‌دهنده نیاز به به‌روزرسانی سیستم‌های طبقه‌بندی برای پوشش الگوهای غیرمعمول نقص استابولوم است و یک تکنیک تثبیت نوین را معرفی می‌کند که می‌تواند نتایج درمانی را در جراحی‌های ریویژن مفصل ران با تخریب وسیع استخوان بهبود بخشد.