بررسی نتایج درازمدت دو روش فیکساسیون DHS و PFNA در بیماران با شکستگی اینترتروکانتریک پایدار
نویسندگان
1 گروه ارتوپدی، دانشکده پزشکی، واحد توسعه تحقیقات بالینی، بیمارستان شهید مدنی، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران
2 گروه ارتوپدی، دانشکده پزشکی، واحد توسعه تحقیقات بالینی، بیمارستان شهید مدنی، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران
3 گروه ارتوپدی، دانشکده پزشکی، واحد توسعه تحقیقات بالینی، بیمارستان شهید مدنی، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران
4 گروه ارتوپدی، دانشکده پزشکی، واحد توسعه تحقیقات بالینی، بیمارستان شهید مدنی، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران
doi
10.22034/ijos.2025.551667.1178چکیده
مقدمه: شکستگی اینترتروکانتریک یکی از شایعترین شکستگیهای هیپ بخصوص در جمعیت سالخورده میباشد، DHS (پیچ متحرک هیپ) و PFNA (نیل پروگزیمال فمور) همچنان اصلیترین روشهای ثابت سازی این شکستگی محسوب میشوند. این مطالعه به مقایسه نتایج درازمدت این دو روش در شکستگیهای با طبقهبندی OTA/AO A1&A2.1 میپردازد.مواد و روشها: این مطالعه که بهصورت کوهورت گذشتهنگر در بیمارستانی آموزشی در یک دوره ۱۰ ساله شامل 154 بیمار تحت درمان با DHS و PFNA درمان شده بودند بررسی شدند. پیامدهای کلیدی مانند عفونت نرخ عمل مجدد و مرگومیر بر اساس سن و جنس در زیرگروههای مختلف بررسی شدند.نتایج و بحث: در بررسیهای انجامگرفته بر روی 154 بیمار ازنظر عفونت، احتیاج به جراحی مجدد و میزان مرگومیر 5 ساله تفاوت معناداری بین دو روش DHS و PFNA مشاهده نشد، در ادامه تأثیر سن و جنس بر روی دو روش بررسی شد که مشخص شد در افراد مؤنث و بالای 70 سال با روش DHS احتیاج به عمل بیشتری داشتند.نتیجهگیری: بر اساس نتایج بهغیراز گروه سنی بالای 70 سال و جنسیت مؤنث که نرخ جراحی مجدد در آنها در صورت درمان با DHS بیشتر بود، در سایر موارد تفاوتی بین دو گروه نبود.مقدمه: شکستگی اینترتروکانتریک یکی از شایعترین شکستگیهای هیپ بخصوص در جمعیت سالخورده میباشد، DHS (پیچ متحرک هیپ) و PFNA (نیل پروگزیمال فمور) همچنان اصلیترین روشهای ثابت سازی این شکستگی محسوب میشوند. این مطالعه به مقایسه نتایج درازمدت این دو روش در شکستگیهای با طبقهبندی OTA/AO A1&A2.1 میپردازد.مواد و روشها: این مطالعه که بهصورت کوهورت گذشتهنگر در بیمارستانی آموزشی در یک دوره ۱۰ ساله شامل 154 بیمار تحت درمان با DHS و PFNA درمان شده بودند بررسی شدند. پیامدهای کلیدی مانند عفونت نرخ عمل مجدد و مرگومیر بر اساس سن و جنس در زیرگروههای مختلف بررسی شدند.نتایج و بحث: در بررسیهای انجامگرفته بر روی 154 بیمار ازنظر عفونت، احتیاج به جراحی مجدد و میزان مرگومیر 5 ساله تفاوت معناداری بین دو روش DHS و PFNA مشاهده نشد، در ادامه تأثیر سن و جنس بر روی دو روش بررسی شد که مشخص شد در افراد مؤنث و بالای 70 سال با روش DHS احتیاج به عمل بیشتری داشتند.نتیجهگیری: بر اساس نتایج بهغیراز گروه سنی بالای 70 سال و جنسیت مؤنث که نرخ جراحی مجدد در آنها در صورت درمان با DHS بیشتر بود، در سایر موارد تفاوتی بین دو گروه نبود.
