آمبولی چربی در زمینههای غیر ارتوپدی: مروری بر موارد بالینی و پاتوفیزیولوژی(مقاله مروری)
نویسندگان
1 واحد توسعه تحقیقات بالینی بیمارستان شهید مدنی، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران
2 گروه جراحی عمومی، واحد توسعه تحقیقات بالینی بیمارستان شهید مدنی، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران
3 واحد توسعه تحقیقات بالینی بیمارستان شهید مدنی، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران
4 واحد توسعه تحقیقات بالینی بیمارستان شهید مدنی، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران
5 گروه ارتوپدی، واحد توسعه تحقیقات بالینی بیمارستان شهید مدنی، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران
6 گروه ارتوپدی، واحد توسعه تحقیقات بالینی بیمارستان شهید مدنی، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران
7 واحد توسعه تحقیقات بالینی بیمارستان شهید مدنی، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران
8 گروه ارتوپدی، واحد توسعه تحقیقات بالینی بیمارستان شهید مدنی، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران
doi
10.22034/ijos.2025.552137.1180چکیده
چکیده:سندرم آمبولی چربی (FES) بهطور سنتی با تروماهای ارتوپدی، بهویژه شکستگیهای استخوانهای بلند، مرتبط است، اما وقوع آن در زمینههای غیر ارتوپدی مانند روشهای زیبایی، طب سوزنی و سایر مداخلات کمتهاجمی به عنوان یک نگرانی بالینی قابل توجه مطرح میشود. این مرور ادبیات موارد بالینی، پاتوفیزیولوژی و شکافهای دانشی مرتبط با آمبولی چربی در این زمینههای غیر ارتوپدی را موردبررسی قرار میدهد. بیش از همه مقالات ۱۴ سال گذشته موردبررسی قرارگرفتهاند. این بررسی، گزارشهای موردی موجود را بررسی کرد و مکانیزمهایی را که در آنها گلبولهای چربی معمولاً از طریق تخریب بافت در مناطق پرچربی وارد جریان خون میشوند، برجسته میسازد. درحالیکه آمبولی چربی در تروماهای ارتوپدی بهخوبی مستند شده است، خطر آن در زمینههای غیر تروما همچنان کمتر شناسایی شده و با چالشهای تشخیصی و درک محدود از مکانیزمهای دقیق همراه است. روشهایی مانند لیپوساکشن، پیوند چربی گلوئتال و طب سوزنی در ایجاد آمبولی چربی نقش داشتهاند و اغلب منجر به عوارض شدیدی مانند تنگی نفس و نقصهای عصبی میشوند. علیرغم افزایش فراوانی این روشها، شکافهای قابلتوجهی در درک عوامل خطر، بهبود تکنیکهای تشخیصی و بهینهسازی استراتژیهای درمانی باقی مانده است. این مرور بر نیاز به افزایش آگاهی و انجام تحقیقات بیشتر بهمنظور درک بهتر آمبولی چربی در زمینههای غیر ارتوپدی، بهبود رویکردهای تشخیصی و توسعه اقدامات پیشگیرانه برای کاهش ریسک عوارض در عمل بالینی تأکید میکند.
