مقایسه روش جراحی فیکساتور خارجی همراه با پلاک در مقایسه با پلاک به تنهایی در درمان شکستگیهای خرد شده داخل مفصلی دیستال رادیوس
نویسندگان
1 گروه جراحی ارتوپدی، واحد توسعه تحقیقات بالینی بیمارستان شهید مدنی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران
2 کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده پزشکی، واحد توسعه تحقیقات بالینی بیمارستان شهید مدنی، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران
3 گروه جراحی ارتوپدی، واحد توسعه تحقیقات بالینی بیمارستان شهید مدنی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران
4 کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران
5 گروه جراحی ارتوپدی، واحد توسعه تحقیقات بالینی بیمارستان شهید مدنی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران
6 گروه جراحی ارتوپدی، واحد توسعه تحقیقات بالینی بیمارستان شهید مدنی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران
7 گروه جراحی ارتوپدی، واحد توسعه تحقیقات بالینی بیمارستان شهید مدنی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران
8 واحد توسعه تحقیقات بالینی بیمارستان شهید مدنی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران
doi
10.22034/ijos.2025.551625.1177چکیده
چکیده: مقدمه: شکستگی دیستال رادیوس شایعترین شکستگی در اندام فوقانی است. مطالعات زیادی در مورد جنبههای مختلف درمان این بیماران انجامشده است، اما هنوز توافق نظری در مورد اینکه کدام روش درمانی ارجح است وجود ندارد. هدف ما مقایسه روش درمانی ترکیبی فیکساتور خارجی وپلاک با پلاک به تنهایی میباشد. مواد و روشها: در این کارآزمایی بالینی تصادفی (RCT)، بیماران با شکستگی دیستال رادیوس با طبقهبندی C2 و C3.1 AO/OTA بهطور تصادفی به دو گروه پلاک لاکینگ به تنهایی (شاهد) و فیکساتور خارجی همراه با پلاک (مداخله) تقسیم شدند. سپس بیماران از نظر نتایج رادیولوژیک و بالینی در هفته اول، هفته سوم، هفته ششم، ماه ششم و ماه نهم پس از جراحی مورد ارزیابی قرار گرفتند. ناتوانیهای زودرس بازو، شانه و دست (qDASH) و نمره مقیاس بینایی آنالوگ (VAS) برای بررسی استفاده شدند. برای تجزیهوتحلیل دادهها از نرمافزار SPSS استفاده شد. رضایت آگاهانه از بیماران گرفته شد. نتایج و بحث: 52 بیمار (26 نفر در هر گروه) وارد مطالعه شدند. میانگین سنی در گروه کنترل 42 سال و در گروه مداخله 41 سال بود. نمره (qDASH) در گروه کنترل 35 و در گروه مداخله 38 بود که این تفاوت بین دو گروه معنیدار نبود. بر اساس نمره (VAS) نیز تفاوت معنیداری بین دو گروه از نظر میزان درد مشاهده نشد. همچنین معیارهای رادیولوژیکی شامل ارتفاع رادیوس و شیب ولار، بین دو گروه تفاوت معنیداری نداشت (05/0P<). نتیجهگیری: با یکسان بودن نتایج پلاک به تنهایی با فیکساتور خارجی همراه با پلاک در شکستگیهای C2 ,C3 انتهای رادیوس – استفاده از پلاک به تنهایی توصیه میشود.
