فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

چکیده: مقدمه: هدف از این مطالعه بررسی معیارهای رادیولوژیکی و یافته‌های بالینی در بیماران قبل و بعد از استئوتومی اسمیت-پترسون برای اصلاح ناهنجاری ستون فقرات بزرگ‌سالان است. مواد و روش‌ها: یک مطالعه سری موردی است. داده‌ها به‌صورت گذشته‌نگر از پرونده بیماران تهیه و استخراج شود. معیارهای ورود به مطالعه عبارت بودند از: سن بالای 18 سال، انجمن بیهوشی آمریکا کلاس خطر ASA III یا کمتر و کاندیدای جراحی انتخابی استئوتومی اسمیت-پیترسون با نشانه اصلی اصلاح ناهنجاری ستون فقرات ساژیتال در سه سال گذشته. تمام رادیوگرافی‌ها و پرسشنامه‌های مربوط به درمان بالینی در آن زمان گنجانده‌شده است. همه بیماران قبل از جراحی تحت رادیوگرافی دیجیتال کامل ایستاده قرار گرفتند. پارامترهای رادیوگرافی و بالینی شامل موارد زیر از پرونده بیماران قبل از عمل و 1 ماه بعد از عمل استخراج شدند. اطلاعات دموگرافیک و بالینی برای هر بیمار به دست آمد: سن، جنس، شاخص توده بدنی (BMI) و... ابتدا اطلاعات پرسشنامه کدگذاری شده و وارد نرم‌افزار SPSS گردیدد. سطح معنی‌داری کمتر از 5 درصد در نظر گرفته شد. نتایج و بحث: 10 بیمار که شرایط ورود به مطالعه را داشتند موردبررسی قرار گرفتند. میزان تغییر در SAV قبل و بعد از اصلاح بدشکلی بعد از عمل به‌طور معنی‌داری کاهش یافته است (0001/0 < P)، میزان بروز لگن نیز از 7/51 به 5/52 بعد از جراحی افزایش‌یافته است که ازنظر آماری معنی‌دار نیست. (0.269). شیب لگن پس از جراحی از 7/28 به 5/23 کاهش یافت (002/0=P). شیب ساکرال از 5/23 به 4/29 افزایش یافت (002/0=p). لوردوز کمری نیز پس از جراحی از 5/8 به 1/42 افزایش یافت (0001/0>p). میزان کیفوز قفسه سینه نیز پس از جراحی از 4/24 به 2/25 افزایش یافت (003/0=P). کاهش معنی‌داری در VAS از 7.7 به 1/3 بعد از جراحی مشاهده شد (00001/0>P). نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج نشان داده شده است که اصلاح ناهنجاری با روش استئوتومی اسمیت-پترسون می‌تواند وضعیت بالینی و رادیوگرافیک بیماران را در یک پیگیری کوتاه مدت بهبود بخشد.