بررسی رخداد فرایند جوشش بر مبنای شواهد کانیشناسی، بافتی و میانبارهای سیال در کانسارهای اپیترمال: مطالعه موردی کانسار چاهمراد، سیستان و بلوچستان، ایران
نویسندگان
1 گروه زمینشناسی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
2 گروه زمینشناسی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
doi
10.22071/gsj.2023.378554.2046چکیده
جوشش یکی از فرایندهای متداول است که به تشکیل ذخایر رگهای و غنیشدگی فلزات گرانبها میانجامد. وجود رابطه مکانی بین جوشش و نهشت فلزات گرانبها ابزاری ارزشمند در اکتشاف ذخایر اپیترمال بهشمار میرود. بنابراین بررسی رخداد این فرایند در کانسارهای اپیترمال میتواند تخمین درستی از ادامه روند اکتشافی پیشرو قرار دهد. کانسار طلای اپیترمال چاهمراد در فاصله 75 کیلومتری شمال باختر شهرستان بزمان، استان سیستان و بلوچستان قرار دارد. از نظر جایگاه زمینشناختی، این کانسار در محدوده کمان ماگمایی مکران–چاگای در جنوبخاور ایران قرار گرفته است. کانهزایی طلا در کانسار چاهمراد در 3 مرحله و به صورت رگههای سیلیسی در حدفاصل پهنه دگرسانی آرژیلیک با سنگ میزبان داسیت و ریوداسیت رخ داده است. بررسیهای بافتی، کانیشناسی و مطالعات میانبارهای سیال نشاندهنده رخداد فرایند جوشش در این کانسار است.از جمله مهمترین شواهد رخداد این فرایند، میتوان به حضور الف) آدولاریا، ب) کلسیت با بافت تیغهای، پ) بافتهای برشی، کلوفرمی، قشری، ت) وجود میانبارهایی با نسبت متفاوت مایع و بخار، ث) افزایش شوری سیال با کاهش دمای همگنشدگی در میانبارهای سیال، ج) وجود میانبارهای سیال با شوریهای متفاوت، چ) همیافتی میانبارهای تکفازی سیال همراه با تکفازی بخار اشاره داشت. بنابراین، وجود رخداد جوشش، در کانسار چاهمراد تایید میگردد.
