مرگومیر پس از جراحی شکستگیهای اینترتروکانتریک در یک سال (یک مطالعه گذشتهنگر)
نویسندگان
1 گروه ارتوپدی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران
2 گروه ارتوپدی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران
3 مرکز تحقیقات آسیبهای اسکلتی عضلانی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
4 مرکز تحقیقات آسیبهای اسکلتی عضلانی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
5 گروه ارتوپدی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران
6 گروه ارتوپدی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران
7 کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران
doi
10.22034/ijos.2025.547943.1167چکیده
چکیده: مقدمه: شکستگیهای اینترتروکانتریک فمور از شایعترین شکستگیهای مفصل ران هستند و میتوانند با عوارض و مرگومیر قابلتوجهی همراه باشند. هدف از این مطالعه، بررسی میزان مرگومیر و عوامل مؤثر بر آن در بیماران تحت جراحی شکستگی اینترتروکانتریک بود.مواد و روشها: این مطالعه گذشتهنگر توصیفی-تحلیلی بر روی ۲۲۷ بیمار مبتلا به شکستگی اینترتروکانتریک انجام شد که طی یک سال تحت عمل جراحی قرار گرفته بودند انجام شد. اطلاعات دموگرافیک، سوابق بالینی (شامل استئوپروز، اختلالات شناختی، سابقه شکستگی)، نوع جراحی و فاصله بین بستری تا جراحی از پروندههای بیماران استخراج گردید. وضعیت حیات بیماران از طریق تماس تلفنی پیگیری شد. تحلیل آماری با استفاده از نرمافزار STATA و آزمون رگرسیون لجستیک انجام شد.نتایج و بحث: نرخ کلی مرگومیر 3/16 درصد بود. سن، استئوپروز، سابقه شکستگی، اختلالات شناختی، فشارخون بالا، از DHS (Dynamic Hip Screw) و تأخیر در جراحی در گروه فوتشده بهطور معناداری بیشتر بود (05/0>p). در تحلیل رگرسیون، سن بالا، استئوپروز، سابقه شکستگی، اختلالات شناختی، سابقه افتادن، تأخیر در جراحی و نوع روش جراحی، بهعنوان عوامل مستقل پیشبینیکننده مرگومیر شناسایی شدند (05/0>p).نتیجهگیری: مرگومیر پس از جراحی شکستگی اینترتروکانتریک تحت تأثیر مجموعهای از عوامل بالینی و قابل مداخله قرار دارد. انتخاب بهموقع روش جراحی مناسب و شناسایی بیماران پرخطر میتواند نقش مؤثری در بهبود پیامدهای درمانی ایفا کند.
