تحلیل فضایی و رتبهبندی شاخصهای توسعه شهری یک مطالعه موردی در استان خراسان رضوی
نویسندگان
1 استادیار و عضو هیات علمی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد مطالعات منطقه ایی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 عضو باشگاه پژوهشگران جوان، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 دانشجوی دکتری، گروه علوم منطقه ایی، دانشگاه اتوش لوراند، دانشکده علوم، بوداپست، مجارستان.
doi
چکیده
کشور ما به دلیل داشتن شرایط ناهمگون و امکاناتطبیعی متنوع، نیازمند برنامهریزی در سطح استانها است، که البته برای کسب موفقیت در امر برنامهریزی توجه به معیارهای توسعه پایدار بر اساس توانمندیهای موجود در هر استان از مهمترین مسایلی است باید در همه حال به آن توجه کرد. جامعه آماری پژوهش حاضر بیستوهشت شهرستان استان خراسان رضوی است. شاخصهای مورد مطالعه از طریق مطالعات کتابخانهای و استفاده ازسالنامه آماری استان استخراج شده است. برای مشخصشدن سطحبرخورداری شهرستانهای استان خراسان رضوی از تکنیکهای تصمیمگیری چندمعیاره مثل روشهای؛ تشخیص نسبی مرکب (COPRAS) و میانگین وزنی ساده (SAW) و برای رسیدن به نتیجه واحد از روشادغام (میانگین رتبهها) استفاده شده است. نتایج میانگین رتبهها نشان میدهد که شهرستانهای مشهد، گناباد، خلیل آباد، داورزن، رشتخوار، خواف، فریمان و بجستان در سطح برخوردار، شهرستانهای درگز، کلات، چناران، سرخس، کاشمر، جغتای، تایباد وفیروزه از لحاظ برخورداری از شاخصهای توسعه پایدار در سطح نیمهبرخوردار و شهرستانهای باخرز، جوین، بردسکن، تربت جام، مهولات، سبزوار، بینالود، قوچان، زاوه، تربت حیدریه و نیشابور از لحاظ برخورداری از شاخصهای توسعه پایدار در سطح محروم قرار دارند. میتوان بیان نمود که شهرستانهایی که امتیاز بیشتری کسب نمودهاند از لحاظ سرمایهگذاری در اولویت آخر قرارگیرند و شهرستانهایی که در سطوح محروم قرار گرفتهاند باید در اولویت برنامهریزی و محرومیتزدایی قرارگیرند.